Sangue (part. Hard GZ)
Salitre nas veas, aire
Aire que non chega, bágoas
Bágoas que son choiva
Lévanme ao fogar
Ai, terriña, terra, leva
Lévame a marea
Xunto aos que me viron medrar
Salitre nas veas, aire
Aire que non chega, bágoas
Bágoas que son choiva
Lévanme ao fogar
Ai, terriña, terra, leva
Lévame a marea
Xunto aos que me viron medrar
A sangue dos meus é branco e azul
Aínda gardan o carné do Xabarín no baúl
Penso nos primos, máis non vexo ningún
Meu pai, no Gran Sol, dark side of the Moon, yeah
Cayeron al pueblo los civiles y ya no despides
A los colegas con los que viviste miles
Diles que lo que se vive aquí no está en los cines
Sino en la cara de la mama de esos chavalines
Tan lejos de mí que hasta amanece más temprano
Mientras Gali aún duerme nosotros nos levantamos
Y damos las gracias por todo lo que logramos
Quiero volver a casa con otro cordón dorado
¿Tú qué hablas del amor si nunca has perdido nada?
Si los tuyos están contigo, siéntete afortunada
Mala cara llevo ya y tengo otro show mañana
Donde fingir con los fans de una forma descarada que todo va bien
Pero todo va mal porque el dinero no saca a nadie del hospital
Tiempo que perdí que no puedo recuperar
Y por pensar solo en mí al final perdí lo demás, yeah
Salitre nas veas, aire
Aire que non chega, bágoas
Bágoas que son choiva
Lévanme ao fogar
Ai, terriña, terra, leva
Lévame a marea
Xunto aos que me viron medrar
Coas caras flotando pola ría, en busca de ameixa
Entre bateas los chavales han pasao' la infancia
Con el beneficio claro y no las consecuencias
Con el oficio esclavo y no en la comandancia
Desierto marino, serpiente de sedal
De tanto bajar al pueblo te vas a enganchar
Entre las rocas del muelle pa' siempre estar
Buceando entre paquetes que se han caído al mar
Muy pronto el corazón dentro de todas las tiendas
A cambio de un poquito de atención en la preventa
Esto es lo que hizo el miedo a la miseria
Prostituir tu arte pa' pagarte una vivienda
Son mareas vivas, como la ría baixo o temporal
Intentando calmar esta sed con agua con sal
Expectativas que prometen más que nunca
Ahora soy yo el que quiere volver, la ciudad me devora
Pra xente que está fóra, que ten o traballo fóra
Que se fora por eles ao xefe que o fodan
A miña terra galega, polos galegos que choran
Lonxe do teu ceu quedan paxaros que voan, yeah
Imaxino o son do vento
Nas árbores o cantar
Unha carta de lamento
Hoxe escoito o seu chamar
Aloumiño das avoas
Sen eles sinto o pesar
Sufro se ti non me arrolas
O día do meu final
Salitre nas veas, aire
Aire que non chega, bágoas
Bágoas que son choiva
Lévanme ao fogar
Ai, terriña, terra, leva
Lévame a marea
Xunto aos que me viron medrar
Ai, terriña, terra, leva
Lévame a marea
Ai, terriña, terra, leva
Lévame a marea
Ai, terriña, terra, leva
Lévame a marea
Ai, terriña, terra, leva
Ai, terriña, terra, leva
Bloed (ft. Hard GZ)
Zout in mijn aderen, lucht
Lucht die niet komt, tranen
Tranen die regen zijn
Breng me naar huis
Oh, mijn land, aarde, neem
Neem me met de vloed
Samen met degenen die me zagen opgroeien
Zout in mijn aderen, lucht
Lucht die niet komt, tranen
Tranen die regen zijn
Breng me naar huis
Oh, mijn land, aarde, neem
Neem me met de vloed
Samen met degenen die me zagen opgroeien
Het bloed van mijn mensen is wit en blauw
Ze bewaren nog steeds de kaart van Xabarín in de koffer
Ik denk aan mijn neven, maar ik zie er geen
Mijn vader, op de Grote Zon, donkere kant van de Maan, ja
De burgers zijn in het dorp gevallen en je neemt geen afscheid meer
Van de vrienden met wie je duizenden momenten hebt gedeeld
Zeg ze dat wat hier gebeurt niet in de bioscopen staat
Maar op het gezicht van de moeder van die jongens
Zo ver van mij dat de zon eerder opkomt
Terwijl Gali nog slaapt, staan wij op
En we zijn dankbaar voor alles wat we hebben bereikt
Ik wil terug naar huis met een andere gouden ketting
Wat weet jij van de liefde als je nooit iets hebt verloren?
Als jouw mensen bij je zijn, voel je je gelukkig
Ik heb al een slecht humeur en ik heb morgen weer een show
Waar ik moet doen alsof alles goed gaat met de fans
Maar alles gaat slecht omdat geld niemand uit het ziekenhuis haalt
Tijd die ik heb verloren en niet kan terugkrijgen
En door alleen aan mezelf te denken, heb ik uiteindelijk de rest verloren, ja
Zout in mijn aderen, lucht
Lucht die niet komt, tranen
Tranen die regen zijn
Breng me naar huis
Oh, mijn land, aarde, neem
Neem me met de vloed
Samen met degenen die me zagen opgroeien
Met gezichten die drijven in de baai, op zoek naar schelpen
Tussen de vlotten hebben de jongens hun kindertijd doorgebracht
Met de duidelijke voordelen en niet de gevolgen
Met het slavenwerk en niet in de commandant
Maritiem woestijn, slang van lijn
Van zoveel naar het dorp gaan, ga je vastzitten
Tussen de rotsen van de kade om voor altijd te zijn
Duikend tussen de pakketten die in de zee zijn gevallen
Heel snel het hart binnen in alle winkels
In ruil voor een beetje aandacht in de voorverkoop
Dit is wat de angst voor ellende heeft gedaan
Je kunst prostitueren om een huis te betalen
Het zijn levende getijden, zoals de baai onder de storm
Proberen deze dorst te stillen met zout water
Verwachtingen die meer beloven dan ooit
Nu ben ik degene die terug wil, de stad verslindt me
Voor de mensen die buiten zijn, die werk buiten hebben
Die voor hen naar de baas zijn gegaan, laat hem maar stikken
Mijn Galicische land, voor de Galiciërs die huilen
Ver weg van jouw hemel blijven vogels die vliegen, ja
Ik stel me het geluid van de wind voor
In de bomen het gezang
Een brief van verdriet
Vandaag hoor ik hun roep
Zorg van de grootmoeders
Zonder hen voel ik het gewicht
Ik lijd als jij me niet wiegt
Op de dag van mijn einde
Zout in mijn aderen, lucht
Lucht die niet komt, tranen
Tranen die regen zijn
Breng me naar huis
Oh, mijn land, aarde, neem
Neem me met de vloed
Samen met degenen die me zagen opgroeien
Oh, mijn land, aarde, neem
Neem me met de vloed
Oh, mijn land, aarde, neem
Neem me met de vloed
Oh, mijn land, aarde, neem
Neem me met de vloed
Oh, mijn land, aarde, neem
Oh, mijn land, aarde, neem
Escrita por: Aida Tarrío Torrado / Marcel Martí Homs / Olaia Maneiro Argibay / Pedro Ruibal Iglesias / Sabela Maneiro Argibay