Tot Zu Sein Ist Komisch
Glasige Augen.
Hände wie Eis.
Er ist so kalt jetzt,
und war doch mal so heiß.
Tot zu sein ist komisch.
Gestern so poltrig,
heute so still.
Gestern noch prächtig,
heute schon Müll.
Tot zu sein ist komisch.
Tot zu sein ist komisch.
Dieses Grapschen
Und sein Glotzen,
als er lebte,
war zum Kotzen.
Doch als Leiche
wirkt er jetzt
ganz gesittet
und gesetzt.
Wenn er mir nah kam,
nahm er misch her.
Jetzt komm ich ihm nah,
und wehrlos ist er.
Tot zu sein ist komisch.
Tot zu sein ist komisch.
Tot zu sein ist komisch.
Tot zu sein ist komisch.
Sein Geschwätz
Und sein Benehmen,
als er lebte,
war zum Schämen.
Doch als Leiche
Riecht er bloß,
sonst hält er
sich tadellos.
Er war mir lästig
In meinem Bett.
Jetzt denk ich plötzlich:
Er war doch ganz nett.
Tot zu sein ist komisch.
Tot zu sein ist komisch.
Tot zu sein ist komisch.
Dood Zijn Is Grappig
Glazige ogen.
Handen als ijs.
Hij is zo koud nu,
en was ooit zo heet.
Dood zijn is grappig.
Gisteren zo brutaal,
vandaag zo stil.
Gisteren nog prachtig,
vandaag al rommel.
Dood zijn is grappig.
Dood zijn is grappig.
Dit gegrijp
En zijn staren,
toen hij leefde,
was om te kotsen.
Maar als lijk
komt hij nu
heel beschaafd
en ingetogen.
Als hij dichtbij kwam,
nam hij me mee.
Nu kom ik dichtbij,
en is hij weerloos.
Dood zijn is grappig.
Dood zijn is grappig.
Dood zijn is grappig.
Dood zijn is grappig.
Zijn gebabbel
En zijn gedrag,
toen hij leefde,
was om je voor te schamen.
Maar als lijk
ruikt hij gewoon,
verder houdt hij
zich voorbeeldig.
Hij was me lastig
in mijn bed.
Nu denk ik ineens:
Hij was toch best aardig.
Dood zijn is grappig.
Dood zijn is grappig.
Dood zijn is grappig.