Omnipresente
Omnipresente....
...A respiração ofegante
Esse teu olhar futil gigante
O sangue que corre em tuas veias
É a construção das tuas teias.
O batimento do teu coração
Que provoca imensa destruição
A ira do teu olhar
Provoca a raiva das ondas do mar
Esses teus olhos brilhantes
Invocam arrepios gigantes
"Tanto, há quantos anos, vence a dureza dos dias,
Das ideias solidificadas, a espessura dos hábitos
Que me constrange e tranquiliza.
Tento descobrir a face última das coisas e ker aí a minha verdade perfeita.
Mas tudo esquece tão cedo, tudo é tão cedo inacessível.
Nesta casa enorme e deserta, nesta noite ofegante,
Neste silêncio de estalactites, a lua sabe a minha voz primordial..
Mas essa imagem é tão forte.
Tão penosa e tão bombástica
Irá comigo até á morte
Será imagem, imagem sarcástica.
Alomtegenwoordig
Alomtegenwoordig....
...De hijgende adem
Jouw futiliteit, een reusachtig blik
Het bloed dat door jouw aderen stroomt
Is de bouw van jouw netten.
De klopping van jouw hart
Die immense vernietiging veroorzaakt
De woede in jouw ogen
Roept de woede van de zee op
Jouw stralende ogen
Roepen gigantische rillingen op
"Zoveel, al zoveel jaren, overwint de hardheid van de dagen,
Van de verhardde ideeën, de dikte van gewoontes
Die me benauwt en geruststelt.
Ik probeer het laatste gezicht van de dingen te ontdekken en daar mijn perfecte waarheid te vinden.
Maar alles wordt zo snel vergeten, alles is zo snel onbereikbaar.
In dit enorme en verlaten huis, deze hijgende nacht,
In deze stilte van stalactieten, de maan kent mijn oervocabulair..
Maar dit beeld is zo sterk.
Zo pijnlijk en zo bombastisch
Zal met me meegaan tot de dood
Zal een beeld zijn, een sarcastisch beeld.