Bajo El Cielo de Mantilla
Recitado
Se bajó en la estación de aquel pueblito
Caminó por sus calles aterida
Recordó las palabras de su padre:
Es tan claro ese cielo de mantilla...
Las casitas apenas dibujadas
Atardecen grisáseas y cansinas
En hilera debajo de los árboles
Todas son para ella, parecidas...
La que está en la cortada
Justo al lado, del enorme almacén
Que da a la esquina,
Es la nuestra raquel,
Llame a su puerta y pregunte si está
Marga o dorita,ud sabe de ellas,
Las ha visto, en las fotos que guardo
De esos días son mis buenas
Hermanas las mayores,
Digalés que las quiero tanto, hija!
Estribillo
"llamemé para adentro a cada paso
Llameme con el alma hijita mía
Traigame si es que puede cuando vuelva
Un poquito de tierra de mantilla."
Con los ojos cerrados se ha quedado
Aspirando ese olor a mandarina
Ay! que lejos que queda buenos aires
De este cielo infinito de mantilla!
Los amigos de ayer, decia mi padre
Se juntaban de noche en la cantina
Y jugaban al truco hasta el cansancio
Tal vez sigan allí como esos días.
Cuando llegue pregunte por el nacho
Digale que le cante niña mía
Nunca habran de encontrar cantor como ese
Chamame del mejor, que maravilla!
Estribillo
He venido a buscar a su pueblito
A llevarle la tierra que pedía
La promesa he cumplido, padre,
Pienso, aunque usted ya no esté
Para vivirla
Y golpeó la puertita de la casa
Me salio a recibir su vieja tía,
Se perdió entre sus brazos sin palabras,
Bajo el cielo infinito de mantilla!.
Onder de Mantilla Lucht
Recitado
Ze stapte uit op het station van dat dorpje
Wandelde door de straten, zo koud als het maar kan
Ze herinnerde zich de woorden van haar vader:
Die lucht onder de mantilla is zo helder...
De huisjes nauwelijks getekend
Verkleuren grijs en moeizaam in de schemering
In een rij onder de bomen
Ze zijn allemaal voor haar, zo gelijk...
Die aan de steeg
Juist naast de enorme winkel
Die uitkomt op de hoek,
Dat is de onze, Raquel,
Bel aan de deur en vraag of ze er is
Marga of Dorita, u weet wel van hen,
U heeft ze gezien, op de foto's die ik bewaar
Van die dagen zijn mijn goede
Zussen de oudste,
Zeg tegen hen dat ik zoveel van ze hou, dochter!
Refrein
"Roep me naar binnen bij elke stap
Roep me met je ziel, mijn kind
Breng me als je kunt, wanneer je terugkomt
Een beetje aarde van de mantilla."
Met gesloten ogen is ze blijven staan
De geur van mandarijn inademend
Oh! Hoe ver Buenos Aires is
Van deze eindeloze lucht van mantilla!
De vrienden van vroeger, zei mijn vader
Verzamelden 's nachts in de kroeg
En speelden truco tot ze moe waren
Misschien zijn ze daar nog, zoals die dagen.
Als je aankomt, vraag dan naar Nacho
Zeg hem dat hij moet zingen, mijn meisje
Ze zullen nooit een zanger vinden zoals hij
Chamamé van de beste, wat een wonder!
Refrein
Ik ben gekomen om je dorpje te zoeken
Om je de aarde te brengen die je vroeg
De belofte heb ik gehouden, vader,
Ik denk, ook al ben je er niet meer
Om het te leven
En ze klopte op de deur van het huis
Haar oude tante kwam me verwelkomen,
Ze verloor zich in haar armen zonder woorden,
Onder de eindeloze lucht van mantilla!
Escrita por: Teresa Parodi