Maria Soliña
pólos camiños de cangas
a voz do vento xemía:
ai, qué soliña quedache,
Maria Soliña.
Nos areales de cangas
muros de noite se erguiam:
ai, qué soliña quedache,
Maria Soliña.
As ondas do mar de cangas
Acedos ecos traguian:
ai, qué soliña quedache,
Maria Soliña
Maria Soliña
through the paths of Cangas
the voice of the wind moaned:
oh, how lonely you were left,
Maria Soliña.
In the sands of Cangas
walls of night rose:
oh, how lonely you were left,
Maria Soliña.
The waves of the sea of Cangas
brought bitter echoes:
oh, how lonely you were left,
Maria Soliña.