Jack's Lament
There are few who'd deny, at what I do I am the best
For my talents are renowned far and wide
When it comes to surprises in the moonlit night
I excel without ever even trying
With the slightest little effort of my ghostlike charms
I have seen grown men give out a shriek
With the wave of my hand, and a well-placed moan
I have swept the very bravest off their feet
Yet year after year, it's the same routine
And I grow so weary of the sound of screams
And I, Jack, the Pumpkin King
Have grown so tired of the same old thing
Oh, somewhere deep inside of these bones
An emptiness began to grow
There's something out there, far from my home
A longing that I've never known
I'm a master of fright, and a demon of light
And I'll scare you right out of your pants
To a guy in Kentucky, I'm Mister Unlucky
And I'm known throughout England and France
And since I am dead, I can take off my head
To recite Shakespearean quotations
No animal nor man can scream like I can
With the fury of my recitations
But who here would ever understand
That the Pumpkin King with the skeleton grin
Would tire of his crown, if they only understood
He'd give it all up if he only could
Oh, there's an empty place in my bones
That calls out for something unknown
The fame and praise come year after year
Does nothing for these empty tears
Jacks Lament
Er zijn er weinigen die ontkennen, dat ik de beste ben in wat ik doe
Want mijn talenten zijn ver en wijd beroemd
Als het gaat om verrassingen in de maanverlichte nacht
Blijf ik uitblinken zonder ooit echt te proberen
Met de kleinste inspanning van mijn spookachtige charme
Heb ik volwassen mannen horen gillen
Met een zwaai van mijn hand, en een goed geplaatste zucht
Heb ik de dappersten onder hen van hun voeten geveegd
Toch is het jaar na jaar dezelfde routine
En ik word zo moe van het geluid van geschreeuw
En ik, Jack, de Pompoenkoning
Ben zo moe van hetzelfde oude gedoe
Oh, ergens diep van binnen in deze botten
Begon een leegte te groeien
Er is iets daarbuiten, ver van mijn huis
Een verlangen dat ik nooit heb gekend
Ik ben een meester van de schrik, en een demon van het licht
En ik zal je zo uit je broek laten schrikken
Voor een kerel in Kentucky, ben ik Meneer Ongeluk
En ik ben bekend in Engeland en Frankrijk
En omdat ik dood ben, kan ik mijn hoofd afnemen
Om Shakespeareaanse citaten op te zeggen
Geen dier of mens kan gillen zoals ik kan
Met de woede van mijn voordrachten
Maar wie hier zou ooit begrijpen
Dat de Pompoenkoning met de skeletgrijns
Zou moe worden van zijn kroon, als ze het maar begrepen
Hij zou alles opgeven als hij het maar kon
Oh, er is een lege plek in mijn botten
Die roept om iets onbekends
De roem en lof komen jaar na jaar
Doen niets voor deze lege tranen
Escrita por: Danny Elfman