Washington Square
From Cape Cod Light to the Mississip', to San Francisco Bay,
They're talkin' 'bout this famous place, down Greenwich Village way.
They hootenanny all the time with folks from everywhere,
Come Sunday morning, rain or shine, right in Washington Square.
An' so I got my banjo out, jes' sittin', catchin' dust,
An' painted right across the case: "Greenwich Village or Bust!"
My folks were sad to see me go, but I got no meanin' there.
So I said, "Goodbye, Kansas, Mo. And hello, Washington Square!"
Near Tennessee, I met a guy who played 12-string guitar.
He also had a mighty voice, not to mention a car.
Each time he hit those bluegrass chords, you sure smelled mountain air,
I said, "Don't waste it on the wind. C'mon to Washington Square."
In New Orleans, we saw a gal a-walkin' with no shoes,
An' from her throat there comes a growl, she sure was singin' the blues.
She sang for all humanity, this gal with raven hair.
I said, "It's for the world to hear, C'mon to Washington Square."
We cannonballed into New York on good old US 1,
Till up ahead we saw the arch, a-gleamin' bright in the sun.
As far as all the eye could see, ten thousand folks was there,
And singin' in sweet harmony right in Washington Square.
Say how's about a freedom song, or the ole' "Rock Island Line"!
Or how's about the dust-bowl crop, or men who work in a mine?
The songs and legends of our land is gold we all can share,
So come and join us folks who stand and sing in Washington Square.
Washington Square
Van Cape Cod Light tot de Mississippi, tot de baai van San Francisco,
Praten ze over deze beroemde plek, daar in Greenwich Village, zo.
Ze feesten de hele tijd met mensen van overal,
Kom zondagmorgen, regen of zonneschijn, recht in Washington Square.
Dus ik haalde mijn banjo tevoorschijn, gewoon zitten, stof te vangen,
En er stond groot op de koffer: "Greenwich Village of niks!"
Mijn ouders waren verdrietig om me te zien gaan, maar daar had ik geen zin,
Dus zei ik: "Vaarwel, Kansas, Mo. En hallo, Washington Square!"
Dichtbij Tennessee, ontmoette ik een gast die 12-snarige gitaar speelde.
Hij had ook een krachtige stem, om nog maar te zwijgen van een auto.
Elke keer dat hij die bluegrass akkoorden aansloeg, rook je zeker berglucht,
Ik zei: "Verspil het niet aan de wind. Kom naar Washington Square."
In New Orleans zagen we een meid zonder schoenen lopen,
En uit haar keel kwam een grom, ze zong zeker de blues, zo te horen.
Ze zong voor de hele mensheid, die meid met ravenhaar,
Ik zei: "Het is voor de wereld om te horen, kom naar Washington Square."
We knalden New York binnen via de goede oude US 1,
Tot we in de verte de boog zagen, stralend in de zon.
Zover als het oog reikte, waren er tienduizend mensen daar,
En zongen in zoete harmonie, recht in Washington Square.
Zeg, hoe zit het met een vrijheidslied, of de oude "Rock Island Line"!
Of hoe zit het met de stofbowl oogst, of mannen die in een mijn werken?
De liedjes en legendes van ons land zijn goud dat we allemaal kunnen delen,
Dus kom en sluit je aan bij ons, die staan en zingen in Washington Square.