Dieciseis
solia reir, si estabas tu
solia jugar y pensar que era mi lugar
estar aqui sin ti duele mucho mas
si no hay razon en mi sin ti.
a los dieciseis
el hijo mas joven salia a trabajar
sin poder hablar con nadie en el mundo
que tanto llego a odiar
la noche oculta el sol
igual y como ayer
la falta de ilusion
y tantos dias sin tener
alguien en quien confiar
un dia gris, es el final
ya sin respirar su cuerpo descansa en la alcoba que fue su hogar
su padre grito, su nombre a dios
en vano trato de despertar
al hijo que vio crecer, reir
al hijo que vio crecer.
ya mi padre tomo su decision y ahora esta con el
la sangre en su cuerpo y ahora esta con el.
Zestien
ik lachte, als jij er was
ik speelde en dacht dat dit mijn plek was
hier zijn zonder jou doet veel meer pijn
als er geen reden is in mij zonder jou.
op zestien
ging de jongste zoon aan het werk
zonder met iemand te kunnen praten in de wereld
waar hij zo veel van ging houden
de nacht verbergt de zon
net zoals gisteren
het gebrek aan hoop
en zoveel dagen zonder te hebben
iemand om op te vertrouwen
een grijze dag, is het einde
nu zonder te ademen rust zijn lichaam in de kamer die zijn thuis was
zijn vader schreeuwde, zijn naam naar God
tevergeefs probeerde hij hem wakker te maken
de zoon die hij zag opgroeien, lachen
de zoon die hij zag opgroeien.
nu heeft mijn vader zijn beslissing genomen en is nu bij hem
het bloed in zijn lichaam en is nu bij hem.