Once On Fortunes Throne
The dawn wilt never rise again
Sun hast fade forever
From the horizon came the cold, white moonlight
Shimmering through where trees hast become lifeless shadows
And seas down the valleys, storms hast turned to ice
Sunlight wilt never touch this soil again for only the
Storms of this barren landscape can live in such
Burdensome and withering atmosphere
The dawn wilt never rise again
God's light died with the sun
At dusk by enthralling tyranny
Sun hast fade forever
As the sun descended
They once again wilt walk the earth
The valiant knights
The noblest of ancient men
Heed their nocturnal call and
Mayest the pale moonlight
Shine therein from above
Long hast they dwelt in the darkness of unlight
Like belongings of death, secrets that man
Can not bear, evoked by storms winding
Through this land
Wilt they ever walk among us?
Yet, I know not
Wilt they ever walk among us?
Enwrapped by thoughts
Enwrapped by thoughts
Eens Op Het Troon Van Fortuin
De dageraad zal nooit meer opkomen
De zon is voor altijd vervaagd
Van de horizon kwam het koude, witte maanlicht
Glinsterend door waar bomen zijn veranderd in levenloze schaduwen
En zeeën in de valleien, stormen zijn veranderd in ijs
Zonlicht zal deze grond nooit meer raken, want alleen de
Stormen van dit barre landschap kunnen leven in zo'n
Lastige en verwelkende atmosfeer
De dageraad zal nooit meer opkomen
Gods licht stierf met de zon
Bij schemering door betoverende tirannie
De zon is voor altijd vervaagd
Terwijl de zon onderging
Zullen zij opnieuw over de aarde wandelen
De dappere ridders
De edelsten van oude mannen
Gehoorzaam hun nachtelijke oproep en
Moge het bleke maanlicht
Daarboven van bovenaf schijnen
Lang hebben zij gewoond in de duisternis van onlicht
Als bezittingen van de dood, geheimen die de mens
Niet kan verdragen, opgeroepen door stormen die zich
Door dit land winden
Zullen zij ooit onder ons wandelen?
Toch weet ik het niet
Zullen zij ooit onder ons wandelen?
Omhuld door gedachten
Omhuld door gedachten