Fases
Acho que o tempo passou para nós
Alguma coisa ficou para trás
E olhar pra frente é em vão
Não dá pra ver tão de dentro e perto
Quem não vê tenta lutar, controlar
Sofre por imaginar o pior
Será que não é cansar e lutar à toa
Se afinal de contas
Fases, fases vão passando
Eu não posso mais lutar contra
Medos, medos também passam
Eu nunca deixei de enfrentar
Trago marcas do caminho
Perdi a pureza da infância
Trato as marcas com carinho
Elas já são parte de mim
Destruí meu velho eu, para mim
Enterrei Deus no quintal no jardim
Matei minha mãe, meu pai
Me perdoei, seguimos todos vivos
De fato um ciclo fechou outra vez
Vimos que a barra pesou, pode crer
O mundo teve que andar mais devagar
Para olhar pra dentro
Paro, saio, me retiro
Me penduro comigo mesmo
Já não tento, já não falo
Só existo e deixo passar
Faço a limpa no armário
Abandono os meus personagens
Quase sonho meu futuro
Mas espero a hora chegar
Fases
Ik denk dat de tijd voor ons is verstreken
Er is iets achtergebleven
En vooruitkijken is tevergeefs
Je kunt niet zo dichtbij en van binnen zien
Wie het niet ziet, probeert te vechten, te controleren
Lijdt door het ergste te verbeelden
Is het niet vermoeiend om te vechten voor niets
Als het uiteindelijk zo is
Fases, fases gaan voorbij
Ik kan niet meer vechten tegen
Angsten, angsten gaan ook voorbij
Ik heb nooit opgehouden ze onder ogen te zien
Ik draag littekens van de weg
Ik ben de onschuld van mijn kindertijd kwijt
Ik behandel de littekens met zorg
Ze zijn al een deel van mij
Ik heb mijn oude ik vernietigd, voor mezelf
Ik heb God in de tuin begraven
Ik heb mijn moeder, mijn vader vermoord
Ik heb mezelf vergeven, we leven allemaal nog
Een cyclus is weer gesloten
We zagen dat het zwaar was, geloof me
De wereld moest langzamer gaan
Om naar binnen te kijken
Ik stop, ga weg, trek me terug
Ik hang aan mezelf
Ik probeer niet meer, ik spreek niet meer
Ik besta gewoon en laat het voorbijgaan
Ik maak de boel schoon in de kast
Verlaat mijn personages
Bijna droom ik van mijn toekomst
Maar ik wacht tot het moment komt