Luiza
Rua, espada nua
Boia no céu imensa e amarela
Tão redonda a Lua, como flutua
Vem navegando o azul do firmamento
E no silêncio lento
Um trovador cheio de estrelas
Escuta agora a canção que eu fiz
Pra te esquecer, Luiza
Eu sou apenas um pobre amador
Apaixonado, um aprendiz do teu amor
Acorda, amor
Que eu sei que embaixo desta neve mora um coração
Vem cá, Luiza, me dá tua mão
O teu desejo é sempre o meu desejo
Vem, me exorciza, dá-me tua boca
E a rosa louca, vem me dar um beijo
E um raio de Sol nos teus cabelos
Como um brilhante que, partindo a luz, explode em sete cores
Revelando então os sete mil amores
Que eu guardei somente pra te dar, Luiza
Luiza
Luiza
Luiza
Straat, blote zwaard
Drijft in de lucht, immens en geel
Zo rond is de Maan, hoe ze zweeft
Komt ze zeilen door de blauwe lucht
En in de langzame stilte
Een troubadour vol sterren
Luister nu naar het lied dat ik schreef
Om je te vergeten, Luiza
Ik ben slechts een arme amateur
Verliefd, een leerling van jouw liefde
Word wakker, lief
Want ik weet dat onder deze sneeuw een hart woont
Kom hier, Luiza, geef me je hand
Jouw verlangen is altijd mijn verlangen
Kom, exorciseer me, geef me je mond
En de gekke roos, kom geef me een kus
En een straal zonlicht in je haar
Als een diamant die, brekend het licht, explodeert in zeven kleuren
Die dan de zeven duizend liefdes onthult
Die ik alleen voor jou bewaarde, Luiza
Luiza
Luiza
Escrita por: Antonio Carlos Jobim