Retrato Em Branco e Preto
Já conheço os passos dessa estrada
Sei que não vai dar em nada
Seus segredos sei de cor
Já conheço as pedras do caminho
E sei também que ali sozinho
Eu vou ficar tanto pior
E o que é que eu posso contra o encanto
Desse amor que eu nego tanto
Evito tanto e que, no entanto
Volta sempre a enfeitiçar
Com seus mesmos tristes, velhos fatos
Que num álbum de retratos
Eu teimo em colecionar
Lá vou eu de novo como um tolo
Procurar o desconsolo
Que cansei de conhecer
Novos dias tristes, noites claras
Versos, cartas, minha cara
Ainda volto a lhe escrever
Pra lhe dizer que isso é pecado
Eu trago o peito tão marcado
De lembranças do passado e você sabe a razão
Vou colecionar mais um soneto
Outro retrato em branco e preto
A maltratar meu coração
Portret in Wit en Zwart
Ik ken de stappen van deze weg al
Weet dat het nergens toe leidt
Jouw geheimen ken ik uit mijn hoofd
Ik ken ook de stenen op het pad
En weet ook dat ik daar alleen
Zoveel slechter af zal zijn
En wat kan ik doen tegen de betovering
Van deze liefde die ik zo ontken
Die ik zo vermijd, maar die, toch
Altijd weer blijft betoveren
Met dezelfde treurige, oude feiten
Die in een fotoalbum staan
Dat ik volhard in te verzamelen
Daar ga ik weer als een dwaas
Op zoek naar de teleurstelling
Die ik zo goed ken
Nieuwe treurige dagen, heldere nachten
Verzen, brieven, mijn schat
Ik schrijf je weer
Om je te zeggen dat dit zonde is
Ik draag zo'n gekwetst hart
Vol herinneringen aan het verleden en je weet waarom
Ik ga weer een sonnet verzamelen
Een ander portret in wit en zwart
Dat mijn hart blijft kwellen