Widow's Grove
I met you in the saddle, rode you in the dust
Held your hand to the heavens, pulled your heart to the earth
There was something that blinded me more than the mist
And the breath of the cottonwood buds lighter yet
And you rode the maypole of dance hall legs
And galloped to another's embrace
And I bit the flowers from your wrist corsage
And you waltzed too slowly, too slowly you waltzed
With that girl from Widow's Grove
Oh, I'd follow you to the river, that washes out to the sea
Through the wind, through the rain of a cold dark night
That's where I'll be
Near the breath of a swallow, petals dropped as you fell
And you grabbed then shyly held me, against the stone cold well
In your hand was a glass, you held the ice against the night
And it dripped and it sparkled and I laughed a wish
Before it all slipped down the dark tunneled well
I heard it melt quietly and I looked at you
Bent to the earth with just one pleading wish
Your skirts brushed to the furious pounding
Oh, I'd follow you to the river, that washes out to the sea
Through the wind, through the rain of a cold dark night
That's where I'll be
I hid in the elm and raised the bough, that hung even with your neck
And I chased you and drowned you, there deep in the well
And when your mouth was full and wet, I swallowed all your reckless fate
And with your last breath, you moaned too drunk to wake
Oh, I'd follow you to the river, that washes out to the sea
Through the wind, through the rain of a cold dark night
That's where I'll be
Through the wind, through the rain of a cold dark night
That's where I'll be
Weduwe's Bos
Ik ontmoette je in het zadel, reed je door het stof
Hield je hand naar de hemel, trok je hart naar de aarde
Er was iets dat me meer verblindde dan de mist
En de adem van de katoenboomknoppen, nog lichter
En je danste om de danspaal van de danszaal
En galoppeerde naar de omhelzing van een ander
En ik beet de bloemen van je polscorsage
En je walsde te langzaam, te langzaam walsde je
Met dat meisje uit Weduwe's Bos
Oh, ik zou je volgen naar de rivier, die uitmondt in de zee
Door de wind, door de regen van een koude donkere nacht
Daar zal ik zijn
Dichtbij de adem van een zwaluw, bloemblaadjes vielen terwijl je viel
En je greep me toen verlegen vast, tegen de ijskoude put
In je hand was een glas, je hield het ijs tegen de nacht
En het druppelde en het fonkelde en ik lachte een wens
Voordat alles naar beneden gleed in de donkere tunnelput
Hoorde ik het stil smelten en keek ik naar jou
Gebogen naar de aarde met slechts één smekende wens
Je rokken streek over de woeste klappen
Oh, ik zou je volgen naar de rivier, die uitmondt in de zee
Door de wind, door de regen van een koude donkere nacht
Daar zal ik zijn
Ik verstopte me in de iep en tilde de tak op, die even hoog hing als je nek
En ik achtervolgde je en verdronk je, daar diep in de put
En toen je mond vol en nat was, slikte ik al je roekeloze lot
En met je laatste adem, kreunde je te dronken om wakker te worden
Oh, ik zou je volgen naar de rivier, die uitmondt in de zee
Door de wind, door de regen van een koude donkere nacht
Daar zal ik zijn
Door de wind, door de regen van een koude donkere nacht
Daar zal ik zijn