Aquarela
Numa folha qualquer, eu desenho um Sol amarelo
E, com cinco ou seis retas, é fácil fazer um castelo
Corro o lápis em torno da mão e me dou uma luva
E, se faço chover, com dois riscos, tenho um guarda-chuva
Se um pinguinho de tinta cai num pedacinho azul do papel
Num instante, imagino uma linda gaivota a voar no céu
Vai voando, contornando a imensa curva, norte e sul
Vou com ela viajando, Havaí, Pequim ou Istambul
Pinto um barco à vela, branco, navegando
É tanto céu e mar num beijo azul
Entre as nuvens, vem surgindo um lindo avião rosa e grená
Tudo em volta colorindo, com suas luzes a piscar
Basta imaginar, e ele está partindo, sereno e lindo
E, se a gente quiser
Ele vai pousar
Numa folha qualquer, eu desenho um navio de partida
Com alguns bons amigos, bebendo, de bem com a vida
De uma América a outra, eu consigo passar num segundo
Giro um simples compasso e, num círculo, eu faço o mundo
Um menino caminha e, caminhando, chega no muro
E ali, logo em frente, a esperar pela gente, o futuro está
E o futuro é uma astronave que tentamos pilotar
Não tem tempo, nem piedade, nem tem hora de chegar
Sem pedir licença, muda a nossa vida e depois convida a rir ou chorar
Nessa estrada, não nos cabe conhecer ou ver o que virá
O fim dela ninguém sabe bem ao certo onde vai dar
Vamos todos numa linda passarela de uma aquarela
Que, um dia, enfim
Descolorirá
Numa folha qualquer, eu desenho um Sol amarelo (que descolorirá)
E, com cinco ou seis retas, é fácil fazer um castelo (que descolorirá)
Giro um simples compasso e, num círculo, eu faço o mundo (que descolorirá)
Aquarel
Op een willekeurig blad
Teken ik een gele zon
En, met vijf of zes lijnen
Is het makkelijk om een kasteel te maken
Ik beweeg de potlood om mijn hand
En geef mezelf een handschoen
En, als ik het laat regenen, met twee strepen
Heb ik een paraplu
Als een druppeltje inkt
Valt op een klein stukje blauw papier
In een oogwenk stel ik me voor
Een mooie meeuw die in de lucht vliegt
Het vliegt rond, om de
Enorme noord-zuidbocht
Ik reis met haar mee
Hawaï, Peking of Istanbul
Ik schilder een zeilboot
Wit, varend
Er is zoveel lucht en zee
In een blauwe kus
Tussen de wolken verschijnt
Een mooi roze en bordeaux vliegtuig
Alles om me heen kleurt
Met zijn knipperende lichten
Het is genoeg om te fantaseren, en hij vertrekt
Kalm en mooi
En, als we willen
Zal hij landen
Op een willekeurig blad
Teken ik een schip dat vertrekt
Met een paar goede vrienden
Die drinken, blij met het leven
Van de ene Amerika naar de andere
Kan ik in een seconde oversteken
Ik draai een simpele maat
En, in een cirkel, maak ik de wereld
Een jongen loopt
En al wandelend komt hij bij de muur
En daar recht voor hem
Wacht de toekomst op ons
En de toekomst is een ruimteschip
Dat we proberen te besturen
Het heeft geen tijd, geen genade
En geen aankomsttijd
Zonder toestemming
Verandert het ons leven
En daarna, nodigt het uit
Om te lachen of te huilen
Op deze weg, is het niet aan ons
Om te weten of te zien wat komen gaat
Het einde ervan, niemand weet
Precies waar het naartoe gaat
Laten we allemaal
Op een mooie loopbrug
Van een aquarel die, op een dag, uiteindelijk
Zal vervagen
Op een willekeurig blad
Teken ik een gele zon (die zal vervagen)
En, met vijf of zes lijnen
Is het makkelijk om een kasteel te maken (dat zal vervagen)
Ik draai een simpele maat
En, in een cirkel, maak ik de wereld (die zal vervagen)
Escrita por: Toquinho, Vinícius de Moraes, Fabrizio de André, Guido Morra