Poema a la noche
Extraños sueños engendrando mi ser
Tormento en mi mente apodérate de mi
Oscuros pensamientos no calman mi
Venganza, son negros lamentos
Liberando mi ansiedad.
Como una enfermedad
Te escondes en mis delirios
Suplicando la libertad
Arrastrándome con mis demonios.
…Y al despertar, sentí haber muerto y vuelto a la vida
Era un sueño, solo eso
Sin embargo, desee permanecer allí
Para siempre
Donde no existe el dolor
Y la muerte es un privilegio.
Luz de mis plegarias
Que escuchas mis lamentos
Contempla mi silencio.
Engendros de una realidad
Sufragan mi esencia
Transforman mi destino
En un eterno despertar.
Poëzie van de Nacht
Vreemde dromen baren mijn wezen
Kwelling in mijn geest, neem bezit van mij
Donkere gedachten kalmeren niet mijn
Wraak, het zijn zwarte klaagzangen
Die mijn angst bevrijden.
Als een ziekte
Verstop je in mijn waanbeelden
Smekend om vrijheid
Me meeslepend met mijn demonen.
…En bij het ontwaken voelde ik dat ik dood was en weer tot leven kwam
Het was een droom, alleen dat
Toch wenste ik daar te blijven
Voor altijd
Waar geen pijn bestaat
En de dood een privilege is.
Licht van mijn gebeden
Die mijn klaagzangen hoort
Aanschouw mijn stilte.
Schepsels van een realiteit
Dragen mijn essentie
Transformeren mijn lot
In een eeuwig ontwaken.