Llégo El Día
Ya no siento que me ahoga la nostalgia
Me encuentro cansado de llorar
Ya no importará más quien gane
No quiero de esta fuerza escapar
Volaré por las estrellas una a una
En el brillo de tu cara y tu mirar
Y pediré al Sol que toda mi fortuna
Sea un rayo perdido en alta mar
Si sabes que no, me vale
Si sabes que no, me sirve
Ahora siento que llegó el día
Que tengo ganas de vivir
De atravesar los muros y ruinas
Que aunque pasen el tiempo están ahí
Y florecer como un hombre nuevo
Sin miedo a las tragedias por venir
Regalarle a la vida todo el fuego
De tus ojos y tus ansias de vivir
Si sabes que no, me vale
Si sabes que no, me sirve
Si sabes que no, me vale
Si sabes que no, me sirve
Iba vestida la aurora
Con rayos de Sol
Y en los cabellos prendida
Llevaba una flor
Ya no siento que me ahoga la nostalgia
Y me encuentro cansado de llorar
Ya no importará más quien gane
No quiero de esta fuerza escapar
Volaré por las estrellas una a una
En el brillo de tu cara y tu mirar
Pediré al Sol que toda mi fortuna
Sea un rayo perdido en alta mar
Si sabes que no, me vale
Si sabes que no, me sirve
Ahora siento que llegó el día
Que tengo ganas de vivir
De atravesar los muros y ruinas
Que aunque pasen el tiempo están ahí
Y florecer como un hombre nuevo
Sin miedo a las tragedias por venir
Regalarle a la vida todo el fuego
De tus ojos y tus ansias de vivir
Si sabes que no, me vale
Si sabes que ya no, me sirve
De Dag Is Aangekomen
Ik voel de nostalgie niet meer drukken
Ik ben moe van het huilen
Het maakt niet meer uit wie er wint
Ik wil niet van deze kracht ontsnappen
Ik zal één voor één naar de sterren vliegen
In de glans van jouw gezicht en jouw blik
En ik zal de Zon vragen dat al mijn fortuin
Een verloren straal op open zee is
Als je weet dat het niet zo is, boeit me niet
Als je weet dat het niet zo is, helpt me niet
Nu voel ik dat de dag is aangebroken
Dat ik zin heb om te leven
Om door muren en ruïnes te breken
Die, hoewel de tijd verstrijkt, daar blijven
En bloeien als een nieuwe man
Zonder angst voor de tragedies die komen
Het leven alles geven wat het vuur is
Van jouw ogen en jouw verlangen om te leven
Als je weet dat het niet zo is, boeit me niet
Als je weet dat het niet zo is, helpt me niet
Als je weet dat het niet zo is, boeit me niet
Als je weet dat het niet zo is, helpt me niet
De dageraad was gekleed
In stralen van de Zon
En in haar haren gevangen
Droeg ze een bloem
Ik voel de nostalgie niet meer drukken
En ik ben moe van het huilen
Het maakt niet meer uit wie er wint
Ik wil niet van deze kracht ontsnappen
Ik zal één voor één naar de sterren vliegen
In de glans van jouw gezicht en jouw blik
Ik zal de Zon vragen dat al mijn fortuin
Een verloren straal op open zee is
Als je weet dat het niet zo is, boeit me niet
Als je weet dat het niet zo is, helpt me niet
Nu voel ik dat de dag is aangebroken
Dat ik zin heb om te leven
Om door muren en ruïnes te breken
Die, hoewel de tijd verstrijkt, daar blijven
En bloeien als een nieuwe man
Zonder angst voor de tragedies die komen
Het leven alles geven wat het vuur is
Van jouw ogen en jouw verlangen om te leven
Als je weet dat het niet zo is, boeit me niet
Als je weet dat het niet zo is, helpt me niet