El Camino de La Vida
De prisa como el viento van pasando
Los días y las noches de la infancia
Un ángel nos depara sus cuidados
Mientras sus manos tejen las distancias
Después llegan los años juveniles
Los juegos, los amigos, el colegio
El alma ya define sus perfiles
Y empieza el corazón de pronto a cultivar un sueño
Y brotan como un manantial
Las mieles del primer amor
El alma ya quiere volar
Y vuela tras una ilusión
Y aprendemos que el dolor y la alegría
Son la esencia permanente de la vida
Y luego cuando somos dos
Luchando por un ideal
Formamos un nido de amor
Refugio que se llama hogar
Y empezamos otra etapa del camino
Un hombre, una mujer
Unidos por la fe y la esperanza
Los frutos de la unión que Dios bendijo
Alegran el hogar con su presencia
A quien se quiere más si no a los hijos
Son la prolongación de la existencia
Después cuantos esfuerzos y desvelos
Para que no les falte nunca nada
Para que cuando crezcan lleguen lejos
Y puedan alcanzar esa felicidad tan anhelada
Y brotan como un manantial
Los sueños de su corazón
Sus almas ya quieren volar
Y vuelan tras una ilusión
Y descubren que el dolor y la alegría
Son la esencia permanente de la vida
Más luego cuando ellos se van
Algunos sin decir adiós
El frío de la soledad
Golpea nuestro corazón
Es por eso, amor mío que te pido
Como le pido a Dios
Si llego a la vejez que estés conmigo
De Weg van het Leven
Haastig als de wind
Verstrijken de dagen en nachten van de kindertijd
Een engel biedt ons zijn zorg
Terwijl zijn handen de afstanden weven
Dan komen de jonge jaren
De spelletjes, de vrienden, de school
De ziel begint zijn contouren te definiëren
En het hart begint plotseling een droom te cultiveren
En ze ontspruiten als een bron
De zoetheid van de eerste liefde
De ziel wil al vliegen
En vliegt achter een illusie aan
En we leren dat pijn en vreugde
De blijvende essentie van het leven zijn
En dan, wanneer we met z'n tweeën zijn
Strijdend voor een ideaal
Vormen we een nest van liefde
Een toevluchtsoord dat thuis heet
En we beginnen een nieuwe fase van de weg
Een man, een vrouw
Verbonden door geloof en hoop
De vruchten van de unie die God zegende
Vervullen het huis met hun aanwezigheid
Wie houdt er meer van dan van de kinderen?
Zij zijn de voortzetting van het bestaan
En dan, wat een inspanningen en slapeloze nachten
Om ervoor te zorgen dat ze nooit iets tekortkomen
Zodat ze, wanneer ze opgroeien, ver kunnen komen
En die zo gewenste geluk kunnen bereiken
En ze ontspruiten als een bron
De dromen van hun hart
Hun zielen willen al vliegen
En vliegen achter een illusie aan
En ze ontdekken dat pijn en vreugde
De blijvende essentie van het leven zijn
Maar dan, wanneer ze weggaan
Sommigen zonder afscheid te nemen
De kou van de eenzaamheid
Slaat ons hart
Daarom, mijn liefde, vraag ik je
Zoals ik God vraag
Als ik oud word, dat je bij me bent