La Enramada
Las flores y la lluvia
me acompañan,
en mis horas de nostalgia
y de tristeza.
Me arrebata el pensamiento
la distancia
para hacer de mi vida,
una paveza...
Ya la enramada se secó,
el cielo... el agua le negó,
así tu altivo corazón
no me escuchó.
Como ave arrante viviré
buscando alivio a mi dolor,
con la añoranza de tu amor...
yo moriré...
De Takken
De bloemen en de regen
vergezellen me,
in mijn uren van nostalgie
en van verdriet.
De afstand
ontneemt me de gedachten
daarom wordt mijn leven,
een ellende...
De takken zijn al verdord,
de lucht... het water weigerde,
zo luisterde jouw trotse hart
niet naar mij.
Als een zwaluw zal ik leven
op zoek naar verlichting voor mijn pijn,
met de heimwee naar jouw liefde...
ik zal sterven...