Asfalt
Het is zomer in Milaan
Een goed geklede man
Trekt de deur achter zich dicht
Hij duwt er nog even tegenaan
Trekt zijn jasje uit
En bet het zweet van zijn gezicht
Er hangt een trilling in de lucht
En er rijdt bijna geen verkeer
Zijn stappen klinken over straat
De man blijft even staan en zucht
Kan dan opeens niet verder meer
Hij komt niet los van waar hij staat
Hij zit vast in het asfalt
Komt niet los van het asfalt
Niemand helpt hem eruit
Kinderen springen om hem heen
Ze gooien steentjes naar zijn hoofd
Hij zit nu al vast tot aan zijn kuit
Hij huilt en smeekt maar wordt
Alleen maar van zijn jas beroofd
Het is nu avond in de stad
In de verte klinkt gezang
Stratenmakers gieten daar
Kokend asfalt in een gat
De doffe gil duurt niet zo lang
Nee niemand luistert er nog naar
Hij zit vast in het asfalt
Voor altijd in het asfalt
Voor altijd vast
Asfalto
Es verano en Milán
Un hombre bien vestido
Cierra la puerta tras de sí
Empuja un poco más
Se quita la chaqueta
Y se seca el sudor de su rostro
Hay una vibración en el aire
Y casi no hay tráfico
Sus pasos suenan en la calle
El hombre se detiene y suspira
De repente no puede seguir más
No puede desprenderse de donde está
Está atrapado en el asfalto
No puede liberarse del asfalto
Nadie lo ayuda a salir
Niños saltan a su alrededor
Le lanzan piedras a la cabeza
Ya está atrapado hasta la pantorrilla
Llora y suplica pero
Solo le quitan la chaqueta
Ahora es de noche en la ciudad
A lo lejos se escucha canto
Los trabajadores de la construcción vierten
Asfalto hirviendo en un agujero
El grito sordo no dura mucho
Nadie lo escucha ya
Está atrapado en el asfalto
Para siempre en el asfalto
Para siempre atrapado