Starea întâi
În mormânt, Viaţă
Pus ai fost, Hristoase
Şi s-au spăimântat oştirile îngereşti
Plecăciunea Ta cea multă preamărind
Dar cum mori, Viaţă
Şi cum şezi în mormânt?
Şi împărăţia morţii Tu o zdrobeşti
Şi pe morţii cei din iad îi înviezi?
Te mărim pe Tine
Iisuse Doamne
Şi-ngroparea îţi cinstim şi patimile
Că din stricăciune Tu ne-ai izbăvit
Cel ce-ai pus pământul
Cu măsuri, Hristoase
Astăzi şezi în mic mormânt, Ziditorule
Şi din gropi, pe cei ce-au murit înviezi
Iisuse al meu
Împărat a toate
De ce vii la cei din iad, o, Hristoase-al meu?
Vrei să dezrobeşti neamul omenesc
Stăpânul a toate
Mort se vede acum
Şi deşertătorul gropilor celor morţi
Se încuie-n groapă nouă ca un om
În mormânt, Viaţă
Pus ai fost, Hristoase
Şi cu moartea Ta pe moarte o ai pierdut
Şi viaţă lumii Tu ai izvorât
Cu cei răi, Hristoase
Ca un răufăcător
Socotit ai fost, dar ne-ai îndreptat pe toţi
Şi ne-ai scos din amăgirea celui rău
Mai frumos cu chipul
Decât oamenii toţi
Ca un om se vede mort şi fără de chip
Cel ce toată firea a-nfrumuseţat
Iadul cum va răbda
Intrarea Ta, Doamne
Şi cum nu se va zdrobi întunecându-se
De-a luminii Tale fulgere orbind?
Dulcea mea lumină
Şi mântuitoare
Cum în groapă-ntunecoasă Tu Te-ai ascuns?
O, răbdare de nespus şi negrăit!
Nici lumea de duhuri
Nu pricepe, Doamne
Nici mulţimea făr’ de trup poate povesti
Taina îngropării Tale, neştiind
O, minuni străine!
O, ce lucruri nouă!
Cel ce-mi dă suflare mie Se poartă mort
Îngropat de mâinile lui Iosif
În mormânt ai apus
Dar de-al Tatălui sân
Nicicum nu Te-ai despărţit, Hristoase al meu
Acest lucru e străin şi nefiresc!
Întreaga făptură
Recunoaşte-n Tine
Împărat adevărat, pe pământ şi-n cer
Deşi în mormânt Te-ncui, Hristoase-al meu!
Tu-n mormânt fiind pus
Ziditor Hristoase
Temelia iadului s-a cutremurat
Şi-ale morţilor morminte s-au deschis
Cela ce în palmă
Tot pământul ţine
Sub pământ acum cu trupul Se află mort
Slobozind pe morţii cei legaţi în iad
Din stricare, Doamne
Viaţa mea o ridici
Căci murind acum, la cei morţi Te-ai pogorât
Şi-ale iadului zăvoare le-ai zdrobit
Ca lumina-n sfeşnic
Se ascunde acum
Sub pământ, ca sub obroc, Trupul Domnului
Şi din iad goneşte întunericul
Mulţimea de oştiri
Cea duhovnicească
Împreună cu Iosif şi Nicodim
Merg să-ngroape pe Cel ce e ne-ncăput
Murind Tu de voie
În mormânt ai fost pus
Şi pe mine ce-am fost mort, Iisuse-al meu
De amara mea greşeală m-ai scăpat
S-a schimbat făptura
Prin a Tale patimi
Căci cu Tine-au pătimit toate câte sunt
Ţiitor a toate cunoscându-Te
Luând în pântece
A vieţii Piatră
Cel a toate mâncător, iadul, a vărsat
Pe toţi morţii ce din veac i-a înghiţit
În mormânt nou Te-au pus
Înnoind, Hristoase
Firea oamenilor, prin învierea Ta
După cum se cade unui Dumnezeu
Pe pământ ai venit
Pe Adam să-l mântui
Şi pe-acesta negăsind, jos Te-ai pogorât
Pân’ la iad, Stăpânul meu, l-ai căutat
Pământul de frică
S-a mişcat, Cuvinte
Şi luceafărul lumina sa şi-a ascuns
Apunând a Ta lumină sub pământ
Ca un om, ai murit
De-a Ta voie, Doamne
Dar ca Dumnezeu pe morţi din groap-ai sculat
Şi din întunericul păcatelor
Vărsând râu de lacrimi
Peste Tine, Doamne
Cea Curată, ca o maică, a glăsuit
Oare, cum Te voi îngropa, Fiul meu?
Ca grăuntul de grâu
Ce-ncolţeşte-n pământ
Spic aducător de rod nouă Te-ai făcut
Înviind pe toţi urmaşii lui Adam
Sub pământ Te-ai ascuns
Ca un soare, acum
Şi-ntr-a morţii noapte neagră Te-ai învelit
Ci răsai, Hristoase-al meu, mai strălucit!
Cum ascunde luna
Faţa sa de soare
Aşa groapa Te-a ascuns şi pe Tine-acum
Cel ce prin trupească moarte ai apus
Iisus, Viaţa
Gustând moartea acum
Pe toţi oamenii de moarte i-a izbăvit
Şi viaţa tuturor le-a dăruit
Pe întâiul Adam
Prin păcat omorât
La viaţă ridicându-l cu moartea Ta
Adam nou în trup Te-ai arătat acum
Cereştile cete
Mort întins, pentru noi
Te-au văzut, Stăpânul meu, şi s-au spăimântat
Şi cu aripile s-au acoperit
Pogorându-Te mort
De pe lemn, Cuvinte
Iosif cel cu bun chip Te pune-n mormânt
Ci-nviază, Doamne, mântuind pe toţi!
Bucurie, Doamne
Fiind îngerilor
Întristare lor acum le-ai pricinuit
Cu trup mort, ca pe un om, văzându-Te
Suind Tu pe cruce
Împreună-ai suit
Şi pe muritorii vii, iar stând sub pământ
Ai sculat de-acolo pe cei adormiţi
Ca un leu, Tu Doamne
Adormind cu trupul
Ca un pui de leu Te scoli, Cela ce-ai fost mort
Lepădând şi bătrâneţea trupului
Cela ce din coasta
Lui Adam cel dintâi
Pe strămoş ai plăsmuit, eşti în coastă-mpuns
Şi izvor curăţitor ne izvorăşti
Se-njunghia-n taină
Mai-nainte mielul
Iar acum Tu, pătimind fără să cârteşti
Eşti făţiş junghiat şi firea curăţeşti
Cine dar va spune
Chipul groaznic şi nou?
Cel ce stăpâneşte toate făpturile
Pătimeşte azi şi moare pentru noi
Cuprinzându-i spaima
Au strigat îngerii
Cum Se vede mort Stăpânul vieţii
Şi de ce-n mormânt se-ncuie Dumnezeu?
Din coasta Ta, Doamne
Cea însuliţată
Izvorăşti mie viaţă, prin viaţa Ta
Şi mă înnoieşti şi mă viezi cu ea
Răstignit pe cruce
Ai chemat pe oameni
Iar curată coasta Ta împungându-se
Tuturor iertare dai, lisuse-al meu
Cel cu chip cuvios
Te găteşte-ngrozit
Şi Te-ngroapă, ca pe-un mort, cu smerenie
De-ngroparea Ta înfricoşându-se
Sub pământ, de voie
Pogorând ca un mort
Tu ridici de pe pământ, Hristoase, la cer
Pe cei ce de-acolo au căzut de demult
Deşi Te-ai văzut mort
Dar eşti viu Dumnezeu
Şi ridici de pe pământ, Hristoase la cer
Pe cei ce de-acolo au căzut de demult
Deşi Te-ai văzut mort
Dar eşti viu Dumnezeu
Şi pe oamenii cei morţi, pe toţi, înviezi
Omorând de tot pe-al meu omorâtor
O, ce bucurie
Ce dulceaţă multă
A fost ceea ce-a umplut pe toţi ceidin iad
Strălucind lumina Ta-n adâncul lui
Îngroparea-Ţi laud
Patimilor mă-nchin
Şi puterea Îţi măresc, Milostivule
Prin care de patimi am fost dezlegat
Asupra Ta, Doamne
Sabie-au ascuţit
Şi-a puternicului sabie s-a tocit
Iar cea din Eden se biruieşte-acum
Văzând mieluşeaua
Pe-al său Miel înjunghiat
Doborâtă de dureri striga şi-ndemna
Ca şi turma să se tânguie cu ea
În mormânt de Te-ngropi
Şi în iad de pogori
Dar mormintele, lisuse, le-ai deşertat
Şi întregul iad, Hristoase, l-ai golit
De-a Ta voie, Doamne
Pogorând sub pământ
Pe toţi oamenii din moarte i-ai înviat
Şi la slava Tatălui i-ai înălţat
55. Unul din Treime
Cu trupul, pentru noi
Defăimată moarte rabdă, binevoind
Se cutremură şi soare şi pământ
Ca un vinovat, stă
Cel Preadrept la Pilat
Şi la moartea cea nedreaptă e osândit
Şi Judecătoru-i răstignit pe lemn
Plăsmuind pe Adam
Din pământ, cu mâna
Pentru dânsul Te-ai făcut om firesc în trup
Şi de bunăvoia Ta Te-ai răstignit
Ascultând, Cuvinte
De al Tău Părinte
Pân’ la iadu-ngrozitor Tu Te-ai pogorât
Înviind tot neamul muritorilor
Vai, Lumina lumii!
Vai, a mea Lumină!
O, lisuse-al meu! O, Fiule preadorit!
Cu amar, striga Fecioara şi jelea
Vino, necurate
Ucigaş ucenic
Şi pricina răutăţii arată-mi-o
Pentru ce-ai ajuns tu pe Hristos să-L vinzi?
Iubitor de oameni
Te prefaci, nebune
Orb, nemernic, ne-mpăcat, vânzătorule
Tu, ce Mirul ai voit să-L vinzi pe bani
Cu ce preţ ai vândut
Sfântul Mir cel ceresc?
Sau ce lucru de El vrednic în schimb ai luat?
Nebunie-aflaşi, preablestemat satan!
De iubeşti pe săraci
Şi mâhnit eşti de mir
Ce se varsă, curăţind suflet păcătos
Cum pe-arginţi pe-a tuturor Lumină vinzi?
O, Cuvinte, Doamne
A mea bucurie
Îngroparea-Ţi de trei zile cum voi răbda?
Mi se rupe inima ca unei maici
Cine-mi va da lacrimi
Şi izvor nesecat
Ca să plâng pe lisus, dulcele meu Fiu?
A strigat Fecioara, Maica Domnului
O, munţi şi vâlcele
Şi mulţimi de oameni
Tânguiţi-vă şi plângeţi cu mine toţi
Şi jeliţi cu Maica Domnului ceresc!
Când am să Te mai vad
Veşnică Lumină
Bucuria şi dulceaţa sufletului?
A strigat Fecioara, tânguindu-se
Deşi ca o piatră
Tare şi tăioasă
Ai primit a Te tăia, dar ne-ai izvorât
Râu de viaţă vie, veşnice Izvor
Ca dintr-o fântână
Din îndoitul râu
Ce din coasta Ta a curs, noi ne adăpăm
Şi viaţa veşnică o moştenim
Voind Tu, Cuvinte
În mormânt Te-ai văzut
Dar eşti viu şi Te ridici din morţi, cum ai spus
Cu-nvierea Ta, Mântuitorule
Te cântăm, Cuvinte
Doamne al tuturor
Împreună şi cu Tatăl şi Duhul Sfânt
Şi-ngroparea Ta cea sfântă preamărim
Fericimu-Te toţi
Maica lui Dumnezeu
Şi-ngroparea de trei zile noi o cinstim
A Fiului tău şi-al nostru Dumnezeu
În mormânt, Viaţă
Pus ai fost, Hristoase
Şi s-au spăimântat oştirile îngereşti
Plecăciunea Ta cea multă preamărind
Eerste Staat
In het graf, Leven
Ben je gelegd, Christus
En de hemelse legers schrokken
Jouw grote nederigheid prijzend
Maar hoe sterf je, Leven
En hoe zit je in het graf?
En het koninkrijk van de dood verpletter je
En de doden in de hel doe je herleven?
Wij prijzen U
Jezus Heer
En wij eren jouw begrafenis en lijden
Want uit de vergankelijkheid heb je ons bevrijd
Jij die de aarde hebt gezet
Met maat, Christus
Vandaag zit je in een klein graf, Schepper
En uit de graven, de doden die zijn gestorven, doe je herleven
Mijn Jezus
Koning van alles
Waarom kom je naar de doden, oh mijn Christus?
Wil je het menselijk ras bevrijden?
Heer van alles
Ziet er nu dood uit
En de verwoester van de graven van de doden
Sluit zich in een nieuw graf als een mens
In het graf, Leven
Ben je gelegd, Christus
En met jouw dood heb je de dood overwonnen
En leven voor de wereld heb je voortgebracht
Met de slechten, Christus
Als een misdadiger
Ben je geteld, maar je hebt ons allemaal rechtgezet
En ons bevrijd van de misleiding van de slechten
Mooi van gelaat
Dan alle mensen
Als een mens lijkt je dood en zonder gelaat
Jij die de hele natuur hebt verfraaid
Hoe zal de hel
Jouw binnenkomst verdragen, Heer
En hoe zal het niet verpletterd worden in duisternis
Door de schittering van jouw licht verblind?
Mijn zoete licht
En redder
Hoe heb je je verborgen in het donkere graf?
Oh, onbeschrijflijke en onuitsprekelijke geduld!
De wereld van geesten
Begrijpt het niet, Heer
En de menigte zonder lichaam kan niet vertellen
Het geheim van jouw begrafenis, niet wetende
Oh, vreemde wonderen!
Oh, wat een nieuwe dingen!
Hij die mij adem geeft, wordt als dood gedragen
Begraven door de handen van Jozef
In het graf ben je ondergaan
Maar van de Vader's bloed
Ben je op geen enkele manier gescheiden, mijn Christus
Dit is vreemd en onnatuurlijk!
De hele schepping
Erkent in U
Waarachtige koning, op aarde en in de hemel
Hoewel je in het graf bent opgesloten, mijn Christus!
Jij die in het graf bent gelegd
Schepper Christus
De fundamenten van de hel zijn geschokt
En de graven van de doden zijn geopend
Hij die in zijn hand
De hele aarde houdt
Is nu met zijn lichaam dood onder de aarde
Bevrijdend de doden die gebonden zijn in de hel
Uit de vergankelijkheid, Heer
Verheft mijn leven
Want stervend nu, ben je neergedaald naar de doden
En de sloten van de hel heb je verpletterd
Als het licht in de kandelaar
Verbergt het zich nu
Onder de aarde, als onder een doek, het Lichaam van de Heer
En uit de hel jaagt het duister weg
De menigte van legers
De geestelijke
Samen met Jozef en Nicodemus
Gaan om Hem te begraven die niet te bevatten is
Jij die vrijwillig stierf
Ben je in het graf gelegd
En mij, die dood was, mijn Jezus
Van mijn bittere zonden heb je bevrijd
De schepping is veranderd
Door jouw lijden
Want met U hebben alle dingen geleden
Jij die alles hebt geschapen, kennende U
Neem in de schoot
De Steen van het leven
Hij die alles eet, de hel, heeft uitgegoten
Alle doden die hij van ouds heeft verslonden
In een nieuw graf hebben ze je gelegd
Vernieuwend, Christus
De natuur van de mensen, door jouw opstanding
Zoals het past voor een God
Op aarde ben je gekomen
Om Adam te verlossen
En deze niet vindend, ben je naar beneden gekomen
Tot de hel, mijn Heer, heb je gezocht
De aarde bewoog van angst
Woorden
En de morgenster heeft zijn licht verborgen
Jouw licht onder de aarde ondergangend
Als een mens, ben je gestorven
Van jouw wil, Heer
Maar als God heb je de doden uit de graven doen opstaan
En uit de duisternis van de zonden
Een stroom van tranen gieten
Over U, Heer
De Reine, als een moeder, sprak
Hoe zal ik je begraven, mijn Zoon?
Als het koren dat
In de aarde ontkiemt
Ben je een aar geworden die nieuwe vruchten brengt
Door allen van Adam te doen herleven
Onder de aarde heb je je verborgen
Als een zon, nu
En in de zwarte nacht van de dood heb je je gewikkeld
Maar opsta, mijn Christus, stralender!
Hoe de maan verbergt
Zijn gezicht voor de zon
Zo heeft het graf jou nu verborgen
Jij die door lichamelijke dood bent ondergaan
Jezus, Leven
Proevend de dood nu
Heeft hij alle mensen van de dood bevrijd
En het leven aan allen gegeven
De eerste Adam
Door zonde gedood
Opnieuw levend makend met jouw dood
Ben je nu de nieuwe Adam in het lichaam
De hemelse scharen
Dood uitgestrekt, voor ons
Hebben U gezien, mijn Heer, en zijn geschrokken
En met hun vleugels hebben ze zich bedekt
Jij die dood van het hout bent neergedaald
Woorden
Jozef, de mooie, legt U in het graf
Maar sta op, Heer, en red allen!
Vreugde, Heer
Voor de engelen
Heb je nu hun verdriet veroorzaakt
Met een dode lichaam, als een mens, jou ziende
Jij die op het kruis steeg
Helemaal omhoog
En de stervende levenden, terwijl je onder de aarde stond
Heb je daar de slapenden opgewekt
Als een leeuw, Heer
Slapend met het lichaam
Als een leeuwenwelp sta je op, Jij die dood was
De ouderdom van het lichaam afwerpend
Jij die uit de zijde
Van de eerste Adam
De voorvader hebt gevormd, bent in de zijde gestoken
En een reinigende bron ontspringt voor ons
De lam werd in het geheim geslacht
Vóór de tijd
En nu, lijdend zonder te klagen
Word je openlijk geslacht en reinig je de natuur
Wie zal dan zeggen
Het vreselijke en nieuwe gelaat?
Hij die over alle schepselen heerst
Lijdt vandaag en sterft voor ons
De engelen, overweldigd door angst
Schreeuwden
Hoe de Heer van het leven dood lijkt
En waarom sluit God zich in het graf?
Uit jouw zijde, Heer
Die getrouwd is
Geef je mij leven, door jouw leven
En vernieuw je me en doe je me herleven met het
Gekruisigd op het kruis
Heb je de mensen geroepen
En terwijl jouw reine zijde wordt doorboord
Geeft je vergeving aan allen, mijn Jezus
Hij met het vrome gelaat
Bereidt zich angstig voor
En begraaft U, als een dode, met nederigheid
Van jouw begrafenis schrikken zij
Onder de aarde, vrijwillig
Neergedaald als een dode
Verheft U van de aarde, Christus, naar de hemel
Degenen die daar van ouds zijn gevallen
Hoewel je dood leek
Ben je een levende God
En verheft U van de aarde, Christus, naar de hemel
Degenen die daar van ouds zijn gevallen
Hoewel je dood leek
Ben je een levende God
En de doden, allen, doe je herleven
Dood je mijn moordenaar helemaal
Oh, wat een vreugde
Wat een grote zoetheid
Was wat allen die in de hel waren vulde
Schitterend jouw licht in zijn diepte
Jouw begrafenis prijs ik
Aan jouw lijden buig ik
En ik vergroot jouw kracht, Barmhartige
Waarmee ik van lijden ben bevrijd
Tegen U, Heer
Hebben ze een zwaard geslepen
En het zwaard van de machtige is geslepen
En dat uit Eden wordt nu overwonnen
Zij die het lam zagen
Op zijn geslachte Lam
Overweldigd door pijn schreeuwde en spoorde aan
Om ook de kudde met haar te laten rouwen
Als je in het graf wordt begraven
En in de hel neerdaalt
Maar de graven, Jezus, heb je leeg gemaakt
En de hele hel, Christus, heb je leeg gemaakt
Van jouw wil, Heer
Neerdalend onder de aarde
Heb je alle mensen uit de dood doen herleven
En naar de glorie van de Vader hebt u ze verheven
Eén uit de Drieëenheid
Met het lichaam, voor ons
De verachte dood lijdt, vrijwillig
De zon en de aarde beven
Als een schuldige staat
De Rechtvaardige voor Pilatus
En voor de onrechtvaardige dood is hij veroordeeld
En de Rechter wordt aan het hout gekruisigd
Jij die Adam hebt gevormd
Uit de aarde, met de hand
Voor hem ben je een natuurlijk mens in het lichaam geworden
En uit jouw vrije wil ben je gekruisigd
Luisterend, Woorden
Van jouw Vader
Tot de afschuwelijke hel ben je neergedaald
En hebt het hele ras van stervelingen doen herleven
Ach, Licht van de wereld!
Ach, mijn Licht!
Oh, mijn Jezus! Oh, geliefde Zoon!
Met bitterheid schreeuwde de Maagd en weende
Kom, onreine
Moordenaar leerling
En laat me de oorzaak van het kwaad zien
Waarom ben je gekomen om Christus te verkopen?
Mensenvriend
Verander je, dwaas
Blind, ellendig, onverzoend, verkoper
Jij, die de zalving wilde verkopen voor geld
Voor welke prijs heb je verkocht
De heilige hemelse zalving?
Of wat waardig ding heb je in ruil gekregen?
Dwaasheid vind je, vervloekte satan!
Als je de armen liefhebt
En je bent bedroefd om de zalving
Die wordt uitgegoten, reinigend de zondige ziel
Hoe verkoop je de Licht van allen voor zilver?
Oh, Woorden, Heer
Mijn vreugde
Hoe zal ik jouw begrafenis van drie dagen verdragen?
Mijn hart breekt als dat van een moeder
Wie zal me tranen geven
En een onuitputtelijke bron
Om te huilen om Jezus, mijn zoete Zoon?
Riep de Maagd, de Moeder van de Heer
Oh, bergen en dalen
En menigten van mensen
Treur en huil met mij allen
En rouw met de Moeder van de hemelse Heer!
Wanneer zal ik je weer zien
Eeuwige Licht
De vreugde en zoetheid van de ziel?
Riep de Maagd, treurend
Hoewel je als een steen
Hard en scherp
Heb je ontvangen om te worden gesneden, maar je hebt ons voortgebracht
Een stroom van levend leven, eeuwige Bron
Als uit een bron
Uit de dubbele stroom
Die uit jouw zijde stroomde, drinken wij
En het eeuwige leven erven wij
Wil je, Woorden
In het graf heb je je gezien
Maar je bent levend en staat op uit de doden, zoals je zei
Met jouw opstanding, Redder
Wij zingen U, Woorden
Heer van allen
Samen met de Vader en de Heilige Geest
En wij prijzen jouw heilige begrafenis
Wij zegenen U allen
Moeder van God
En wij eren de begrafenis van drie dagen
Van jouw Zoon en onze God
In het graf, Leven
Ben je gelegd, Christus
En de hemelse legers schrokken
Jouw grote nederigheid prijzend