395px

125 Azul

Trovante

125 Azul

Foi sem mais nem menos
Que um dia selei a cento e vinte e cinco azul
Foi sem mais nem menos
Que me deu para arrancar sem destino nenhum

Foi sem graça
Nem pensando na desgraça que entrei pelo calor
Sem pendura
Que a vida já me foi dura para insistir na companhia

O tempo não me diz nada
Nem o homem da portagem na entrada da auto-estrada
A ponte ficou deserta
Nem sei mesmo se Lisboa não partiu para parte incerta

Viva o espaço
Que me fica pela frente e não me deixa recuar
Sem paredes
Sem portas nem janelas nem muros para derrubar

Refrão:

Talvez um dia me encontre
Assim, talvez me encontre

Curiosamente
Dou por mim pensando onde isto me ia levar
De uma forma ou d'outra
Há-de haver uma hora p'ra vontade de parar

Só que à frente
O bailado do calor vai-me arrastando p'ro vazio
E com o ar na cara
Vou sentido desafios que nunca ningém sentiu

125 Azul

Fue así de simple
Que un día sellé el ciento veinticinco azul
Fue así de simple
Eso me dio a estafar sin destino

Era aburrido
Ni siquiera pensar en la desgracia que entré a través del calor
Sin colgar
Esa vida fue bastante difícil para mí para insistir en la compañía

El tiempo no me dice nada
Tampoco lo hizo el peaje en la entrada de la entrada
El puente estaba desierto
Ni siquiera sé si Lisboa no se ha ido a la parte incierta

Vive el espacio
Que se sienta frente a mí y no me deja volver a bajar
Sin paredes
Sin puertas, sin ventanas, sin paredes que romper

Coro

Tal vez algún día me encontrarás
Así que tal vez me encuentre

Interesantemente
Me pregunto a dónde me llevaría esto
De una forma u otra
Habrá un tiempo para que me detenga

Sólo en el frente
El ballet del calor me arrastra al vacío
Y con el aire en mi cara
Voy a sentir desafíos que nadie ha sentido nunca

Escrita por: