Namoro II
Ai se eu disser que as tremuras
Me dão nas pernas, e as loucuras
Fazem esquecer-me dos prantos
Pensar em juras
Ai se eu disser que foi feitiço
Que fez na saia dar ventania
Mostrar-me coisas tão belas
Ter fantasia
E sonhar com aquele encontro
Sonhar que não diz que não
Tem um jeito de senhora
E um olhar desmascarado
De céu negro ou céu estrelado, ou Sol
Daquele que a gente sabe.
O seu balanço gingado
Tem os mistérios do mar
E a certeza do caminho certo
que tem a estrela polar.
Não sei se faça convite
E se quebre a tradição
Ou se lhe mande uma carta
Como ouvi numa canção
Só sei que o calor aperta
E ainda não estamos no verão.
Quanto mais o tempo passa
Mais me afasto da razão
E ela insiste no passeio à tarde
Em tom de provocação
Até que num dia feriado
P´ra curtir a solidão
Fui consumir as tristezas
P´ró baile do Sr. João
Não sei se foi por magia
Ou seria maldição
Dei por mim rodopiando
Bem no meio do salão
Acabei no tal convite
Em jeito de confissão
E a resposta foi tão doce
Que a beijei com emoção
Só que a malta não gritou
Como ouvi numa canção
Liefde II
Ai, als ik zeg dat de rillingen
Me door mijn benen gaan, en de gekte
Mij doet vergeten van het huilen
Denken aan beloften
Ai, als ik zeg dat het een betovering was
Die de rok deed wervelen
Me dingen zo moois liet zien
Fantasieën deed creëren
En dromen van die ontmoeting
Dromen dat je niet nee zegt
Je hebt de houding van een dame
En een blik die alles onthult
Van een zwarte lucht of een sterrenhemel, of zon
Diegene die we kennen.
Je swingende beweging
Heeft de geheimen van de zee
En de zekerheid van het juiste pad
Dat de poolster heeft.
Ik weet niet of ik een uitnodiging moet doen
En de traditie moet breken
Of je een brief moet sturen
Zoals ik in een lied hoorde
Ik weet alleen dat de hitte toeneemt
En we nog niet in de zomer zijn.
Hoe meer de tijd verstrijkt
Hoe verder ik van de rede raak
En zij blijft aandringen op een middagwandeling
In een uitdagende toon
Totdat op een feestdag
Om de eenzaamheid te vieren
Ik de treurnis ging verteren
Voor de dans van meneer João
Ik weet niet of het door magie kwam
Of dat het een vloek was
Ik merkte dat ik draaide
Midden in de zaal
Ik eindigde met die uitnodiging
In de vorm van een bekentenis
En het antwoord was zo zoet
Dat ik haar met emotie kuste
Alleen dat de mensen niet juichten
Zoals ik in een lied hoorde.