Perdidamente
Ser poeta é ser mais alto, é ser maior
Do que os homens! Morder como quem beija!
É ser mendigo e dar como quem seja
Rei do Reino de Áquem e de Além Dor!
É ter de mil desejos o esplendor
E não saber sequer que se deseja!
É ter cá dentro um astro que flameja,
É ter garras e asas de condor!
É ter fome, é ter sede de Infinito!
Por elmo, as manhas de oiro e de cetim...
É condensar o mundo num só grito!
E é amar-te, assim, perdidamente...
É seres alma, e sangue, e vida em mim
E dize-lo cantando a toda a gente!
Verloren in de liefde
Een dichter zijn is hoger zijn, groter zijn
Dan de mensen! Bijten als iemand die kust!
Is bedelen en geven als iemand die
Koning is van het Rijk van Hier en van Daar!
Is het hebben van duizend verlangens in pracht
En niet eens weten wat je verlangt!
Is het hebben van een ster die vlamt van binnen,
Is het hebben van klauwen en vleugels van een condor!
Is honger hebben, is dorst naar het Oneindige!
Door een helm, de ochtendgloren van goud en satijn...
Is de wereld samenvatten in één schreeuw!
En is jou zo, verloren in de liefde, beminnen...
Is jij zijn ziel, en bloed, en leven in mij
En het te zeggen door het te zingen voor iedereen!
Escrita por: Florbela Espanca