Surutulitus
Sinä haluat antaa kaiken
Sinä haluat tehdä kaiken
Kaiken sinä olet saanut
Ja kaiken vienyt
Voiko kuolioituneen sydämen pelastaa
Jos oikein kovasti parempaan uskoo
Vai onko siinä vielä veitselle tilaa
Pilvien musta viita
Suruhuntuna kasvoillesi putoaa
Joka päivä suurempi kipu kuin koskaan ennen
Sydämesi paketoitu lasinsirpaleisiin
Kuoleman soittaessa viimeisen hitaan
On elämän akia poistua tuonelan kitaan
Tuhannet suuttuneet sielut
Kyynelsateen maahan sataa
Aamukasteen lailla kärsimysten haudat peittoaa
Pilvien musta viita
Suruhuntuna kasvoillesi putoaa
Joka päivä suurempi kipu kuin koskaan ennen
Sydämesi paketoitu lasinsirpaleisiin
Surulla on vääntyneet kasvot
Happosateen myrkyttämät
Usko ei meitä tuhon aallolta pelasta
Ei estä viikatetta heilahtamasta
Invaasio, kuin syöpä maassa leviää
Kusen polttaman haarovälin saa sisar hento valkoinen
Tuhannet suuttuneet sielut
Kyynelsateen maahan sataa
Aamukasteen lailla kärsimysten haudat peittoaa
Pilvien musta viita
Suruhuntuna kasvoillesi putoaa
Joka päivä suurempi kipu kuin koskaan ennen
Sydämesi paketoitu lasinsirpaleisiin
Sinä haluat antaa kaiken
Sinä haluat tehdä kaiken
Viha kuin tuli leimahtaa
Se ylleen veren värin saa
Sinä tiedät paholainen
Elää siellä missä sinäkin
Disparo de luto
Quieres darlo todo
Quieres hacerlo todo
Todo lo has tenido
Y todo te lo has llevado
¿Se puede salvar un corazón gangrenado
Si realmente crees en algo mejor?
¿O hay espacio aún para un cuchillo?
El manto negro de las nubes
Cae sobre tu rostro como un velo de luto
Cada día un dolor más grande que nunca antes
Tu corazón envuelto en fragmentos de vidrio
Cuando la muerte toca su último acorde
Es hora de que la vida se vaya al abismo de los muertos
Miles de almas enojadas
Llueven al suelo como lágrimas
Como el rocío de la mañana cubren las tumbas del sufrimiento
El manto negro de las nubes
Cae sobre tu rostro como un velo de luto
Cada día un dolor más grande que nunca antes
Tu corazón envuelto en fragmentos de vidrio
El dolor tiene rostros distorsionados
Envenenados por la lluvia ácida
La fe no nos salva de la ola de destrucción
No impide que la guadaña se balancee
La invasión se propaga como un cáncer en la tierra
La delicada hermana blanca recibe el dolor en su entrepierna quemada por la orina
Miles de almas enojadas
Llueven al suelo como lágrimas
Como el rocío de la mañana cubren las tumbas del sufrimiento
El manto negro de las nubes
Cae sobre tu rostro como un velo de luto
Cada día un dolor más grande que nunca antes
Tu corazón envuelto en fragmentos de vidrio
Quieres darlo todo
Quieres hacerlo todo
El odio estalla como fuego
Se tiñe de rojo sangre
Sabes que el diablo
Vive donde tú también estás