395px

Rey Cobra

Tyrvy

Kuningaskobra

On piilossa viidakon,
suojassa temppelin raunion
valtakunta viimeinen
silmälasikäärmeiden.
Vain viidakko tuntee sen.

Illan tullen tanssimaan
kobrat saapuu piiloistaan
raunioilla kimaltelee kuu.
Kobra vanhin valkoinen,
nousee pystyyn huojuen.
Viidakosta soitto kantautuu.

Niin piilossa viidakon,
marmoripaasilla raunion,
alkaa tanssi hiljainen
silmälasikäärmeiden.
Vain viidakko kuulee sen.

Kun kruununsa kultaisen,
kobrista vanhin, jo valkoinen,
kuuta kohti kohottaa,
uuden loisteen paadet saa.
On aika nyt tullut sen.

Vartijana aarteiden,
kobra vanha, valkoinen
nähnyt on myös loiston palatsin
Mutta voimat viidankon
voittaneet jo kiven on.
Murenee jo pinta marmorin.

On kobrien kuninkaan
aika nyt luopua kruunustaan.
kobra vanha valkoinen
tanssii kauas kadoten.
Niin viidakko peittää sen.
Niin viidakko peittää sen.

Rey Cobra

Está escondido en la selva,
protegido en las ruinas del templo,
el último reino
de las serpientes con gafas.
Solo la selva lo conoce.

Al caer la noche a bailar
las cobras salen de sus escondites,
la luna brilla en las ruinas.
La cobra más antigua y blanca,
se levanta tambaleándose.
La música se escucha desde la selva.

Tan escondido en la selva,
en las ruinas de mármol,
comienza la danza silenciosa
de las serpientes con gafas.
Solo la selva lo escucha.

Cuando su corona dorada,
la cobra más antigua, ya blanca,
alza hacia la luna,
las piedras obtienen un nuevo brillo.
Ha llegado su momento ahora.

Como guardián de los tesoros,
la vieja cobra blanca
ha visto también el esplendor del palacio.
Pero las fuerzas de la selva
han vencido a la piedra.
La superficie de mármol se desmorona.

Es hora para el rey de las cobras
de renunciar a su corona.
La vieja cobra blanca
danza desapareciendo en la distancia.
Así la selva lo oculta.
Así la selva lo oculta.