Gabriela
Gabriela tiene la mirada de los que aman
Solo las cosas simples de la vida
A ella le gusta teñirse de lluvia
Cuando la lluvia la salpica en la galería
Él trabaja todas las horas de los días
Para ganar lo que no va a gastarse en siete vidas
Y ella sueña con sus besos
Y él solo cuenta moneditas
Gabriela puede viajar al lugar que quiera
El presupuesto seguro le alcanzaría
Pero ha elegido la ventana de su living
Para mirar cómo se le pasa lenta la vida
A ella le gustan los amaneceres
Pero mucho más le gustaban en su compañía
Cuando él no era tan rico
Muchas veces, los veían
A ella le pican los brazos
Cuando tanta soledad le brota
Ella le dice llorando
Mientras él la mira como idiota
No me sueltes, porque vuelo
No me quieras, porque quiero
Dame un día a medias si es contigo
Que eso a mí ya ha de bastarme
No me sueltes, porque vuelo
No me quieras, porque quiero
Dame que la vida es donde sea y si es contigo
Y no en un palacio frío, donde solo he de extrañarte
No puedes comprar el tiempo cuando es tarde
Así empezaron a pasar los años
Llenos de soledad y monotonía
Mientras él se tomaba un vuelo a Londres
Ella empezó a tomar alcohol con algunas pastillas
A navegar por los eternos mares
De una cama sin otro que le brinde compañía
A resignarse los amaneceres
A no teñirse más de lluvia en la galería
Él la encontró en una tarde de regreso
Estaba fría como el mármol de la escalera
No alcanza el omnisciencia de este narrador
Para decir: ¿De qué carajo, se murió Gabriela?
Pero murió y él se volvió tan loco
Que nunca más quiso salir afuera
Se condenó tan solo en el encierro
Donde vivió tan infeliz Gabriela
Ahora, repite cuál loco
Lo que le decía Gabriela
Mientras quema con desprecio
Sus billetes en la hoguera
No me sueltes, porque vuelo
No me quieras, porque quiero
Dame un día a medias si es contigo
Que eso a mí ya ha de bastarme
No me sueltes, porque vuelo, oh-oh
No me quieras, porque quiero
Dame un día a medias si es contigo
Que eso a mí ya ha de bastarme
No me sueltes, porque vuelo
No me quieras, porque quiero
Dame que la vida es donde sea y si es contigo
Y no en un palacio frío, donde solo he de extrañarte
No puedes comprar el tiempo cuando es tarde
Gabriela
Gabriela heeft de blik van degenen die houden
Alleen van de simpele dingen in het leven
Ze houdt ervan om zich te laten natregenen
Als de regen haar spettert in de gang
Hij werkt alle uren van de dagen
Om te verdienen wat hij in zeven levens niet zal uitgeven
En zij droomt van zijn kussen
En hij telt alleen muntjes
Gabriela kan reizen waar ze maar wil
Het budget zou vast wel toereikend zijn
Maar ze heeft gekozen voor het raam van haar woonkamer
Om te kijken hoe het leven langzaam voorbijgaat
Ze houdt van de zonsopgangen
Maar ze hield nog veel meer van die in zijn gezelschap
Toen hij nog niet zo rijk was
Zagen ze ze vaak samen
Haar armen jeuken
Als zoveel eenzaamheid naar boven komt
Ze zegt het huilend tegen hem
Terwijl hij haar als een idioot aankijkt
Laat me niet los, want ik vlieg
Hou niet van me, want ik wil
Geef me een halve dag als het met jou is
Want dat is voor mij al genoeg
Laat me niet los, want ik vlieg
Hou niet van me, want ik wil
Geef me dat het leven overal is en als het met jou is
En niet in een koud paleis, waar ik je alleen maar zal missen
Je kunt de tijd niet kopen als het te laat is
Zo begonnen de jaren te verstrijken
Vol eenzaamheid en monotonie
Terwijl hij een vlucht naar Londen nam
Begon zij alcohol te drinken met wat pillen
Te navigeren door de eeuwige zeeën
Van een bed zonder iemand die haar gezelschap biedt
Zich te schikken naar de zonsopgangen
Om zich niet meer nat te laten regenen in de gang
Hij vond haar op een middag terug
Ze was koud als het marmer van de trap
De alwetendheid van deze verteller is niet genoeg
Om te zeggen: Wat de fuck, Gabriela is dood?
Maar ze is dood en hij werd zo gek
Dat hij nooit meer naar buiten wilde gaan
Hij veroordeelde zichzelf tot de opsluiting
Waar Gabriela zo ongelukkig leefde
Nu herhaalt hij als een gek
Wat Gabriela hem zei
Terwijl hij met minachting
Zijn biljetten in het vuur verbrandt
Laat me niet los, want ik vlieg
Hou niet van me, want ik wil
Geef me een halve dag als het met jou is
Want dat is voor mij al genoeg
Laat me niet los, want ik vlieg, oh-oh
Hou niet van me, want ik wil
Geef me een halve dag als het met jou is
Want dat is voor mij al genoeg
Laat me niet los, want ik vlieg
Hou niet van me, want ik wil
Geef me dat het leven overal is en als het met jou is
En niet in een koud paleis, waar ik je alleen maar zal missen
Je kunt de tijd niet kopen als het te laat is