Ojala
Ella no dijo nada
Nada, nada de nada
Se quedó como quedan los cuerpos inertes vacíos de alma
Con el sueño tan roto
Con la cara tan blanca
Mientras la soledad le arrugaba el vestido trepando a su falda
Ella no dijo nada
Ni una sola palabra
Aquella fría noche
Mientras yo la dejaba
El espanto a sus ojos
Le ahuecó la mirada
Y mezclándose el rímel, dos lágrimas negras tiñeron su cara
Juro que me dio miedo
Verla así me asustaba
Y apuré la partida y sin despedida me fui de la casa
Pero al cruzar la puerta
Me gritó con el alma
Me lanzo con dolor la peor maldición
Esa boca gitana
Ojalá te enamores
Ojalá te confundan los aromas, tantas flores
Ojalá que la lluvia cuando caiga no te moje
Y que sientas bien lento cómo el corazón se rompe
Ojalá te enamores
Ojalá que la esperes una diez y cien mil noches
Y que cuando ella vuelva no te animes al reproche
Aunque traiga consigo el perfume de otros hombres
Ojalá te enamores
Como nadie en la tierra
Ojalá te enamores de alguien que
Jamás te quiera
Fue tan loco aquel grito
Que al salir de la casa
Corrí ciego de miedo por aquella calle con la sangre helada
Fue tan sabía la frase
Tan salida de su alma
Que sentí aquella noche cómo su deseo marcaba mi karma
Ahora vivo perdido
Y amando a quien no me ama
Cumpliendo con dolor esa cruel maldición
De su boca gitana
Ojalá te enamores
Ojalá te confundan los aromas, tantas flores
Ojalá que la lluvia cuando caiga no te moje
Y que sientas bien lento cómo el corazón se rompe
Ojalá te enamores (ojalá)
Ojalá que la esperes una diez y cien mil noches
Y que cuando ella vuelva no te animes al reproche
Aunque traiga consigo el perfume de otros hombres
Ojalá te enamores
Como nadie en la tierra
Ojalá te enamores de alguien que
Jamás te quiera
Ik hoop het
Zij zei niets
Niets, helemaal niets
Ze bleef daar als de lichamen, levenloos, zonder ziel
Met de dromen zo gebroken
Met een zo'n bleke huid
Terwijl de eenzaamheid haar jurk rimpelde, omhoog naar haar rok
Zij zei niets
Geen enkel woord
Die koude nacht
Terwijl ik haar verliet
De angst in haar ogen
Maakte haar blik leeg
En terwijl de mascara mengde, kleurden twee zwarte tranen haar gezicht
Ik zweer dat ik bang werd
Om haar zo te zien, dat maakte me bang
En ik haastte me weg, zonder afscheid verliet ik het huis
Maar toen ik de deur overstak
Gilde ze met haar ziel
Ze gooide met pijn de ergste vloek naar me toe
Die zigeuner mond
Ik hoop dat je verliefd wordt
Ik hoop dat de geuren je verwarren, zoveel bloemen
Ik hoop dat de regen, als hij valt, je niet nat maakt
En dat je heel langzaam voelt hoe je hart breekt
Ik hoop dat je verliefd wordt
Ik hoop dat je haar een tien en honderdduizend nachten wacht
En dat als ze terugkomt, je niet de neiging hebt om te verwijten
Ook al brengt ze de geur van andere mannen mee
Ik hoop dat je verliefd wordt
Zoals niemand op aarde
Ik hoop dat je verliefd wordt op iemand die
Nooit van je zal houden
Die schreeuw was zo gek
Dat ik, toen ik het huis verliet
Blind van angst door die straat rende met bevroren bloed
Die zin was zo wijs
Zo uit haar ziel
Dat ik die nacht voelde hoe haar verlangen mijn karma bepaalde
Nu leef ik verloren
En houd ik van wie niet van mij houdt
Vervullend met pijn die wrede vloek
Van haar zigeuner mond
Ik hoop dat je verliefd wordt
Ik hoop dat de geuren je verwarren, zoveel bloemen
Ik hoop dat de regen, als hij valt, je niet nat maakt
En dat je heel langzaam voelt hoe je hart breekt
Ik hoop dat je verliefd wordt (ik hoop het)
Ik hoop dat je haar een tien en honderdduizend nachten wacht
En dat als ze terugkomt, je niet de neiging hebt om te verwijten
Ook al brengt ze de geur van andere mannen mee
Ik hoop dat je verliefd wordt
Zoals niemand op aarde
Ik hoop dat je verliefd wordt op iemand die
Nooit van je zal houden
Escrita por: Marcela de La Garza, Patricia Giovanna Cantu Velasco, Angela Davalos Burguete Sitna