22 Settembre
Preferisco vivere
Senza mai più chiedere
Preferisco stringere
Che lasciare perdere
Vivo nel confronto
Di un secolo e un secondo
E non trovo così assurdo
Che il mondo sia un istinto
Ti va se ci lasciamo
Che torna il desiderio
Poi vieni qui vicino
E raccontami un segreto
Io so di un vecchio pazzo
Che parla alle persone
Di cose mai accadute
Per vivere un po’ altrove
Io la vita la prendo com’è
Questo viaggio che parte da sé
Che non chiede il permesso mai a me
Io la vita la prendo com’è
Puoi lasciare adesso
Le vecchie convinzioni
Ne costruiremo altre
Con nuove mie parole
Ci penserò io a tutto
Tu dovrai un po’ affidarti
E perdona la freddezza
Ma spero che mi salvi
Per starmene in silenzio
In sere più autunnali
Ricordo me in un parco a dire
“Mostra quanto vali”
E non essere mai affranto
Se un sogno non si svela
Ho visto gente esclusa
Ridere a squarciagola
Io la vita la prendo com’è
Questo viaggio che parte da sé
Che non chiede il permesso mai a me
Io la vita la prendo com’è
Non prenderò quel treno
Che porta nel futuro
No, io voglio godere
Anche un semplice minuto
E il 22 settembre
Io tornerò in quel posto
Tu sai che cosa intendo
Ma adesso io non posso
Non posso più permetterlo
Devo alzarmi e accendere
Non scriverò la musica
Ma la vita della gente
Io sento una missione
E ti giuro che andrò alla meta
Cantare in pieno inverno
Per dar la primavera
Io la vita la prendo com’è
Questo viaggio che parte da sé
Che non chiede il permesso mai a me
Io la vita la prendo com’è
22 September
Ik geef de voorkeur aan leven
Zonder ooit meer te vragen
Ik geef de voorkeur aan vasthouden
Dan het loslaten
Ik leef in de vergelijking
Van een eeuw en een seconde
En ik vind het niet zo absurd
Dat de wereld een instinct is
Vind je het goed als we het uitmaken
Dat de verlangens terugkomen
Kom dan hier dichtbij
En vertel me een geheim
Ik ken een oude gek
Die met mensen praat
Over dingen die nooit zijn gebeurd
Om ergens anders te leven
Ik neem het leven zoals het is
Deze reis die van zichzelf begint
Die nooit om toestemming vraagt aan mij
Ik neem het leven zoals het is
Je kunt nu loslaten
De oude overtuigingen
We zullen nieuwe bouwen
Met mijn nieuwe woorden
Ik zorg voor alles
Je moet me een beetje vertrouwen
En vergeef de kilte
Maar ik hoop dat je me redt
Om in stilte te zijn
In meer herfstachtige avonden
Herinner ik me in een park te zeggen
"Toon wat je waard bent"
En wees nooit ontmoedigd
Als een droom niet onthuld wordt
Ik heb mensen gezien die uitgesloten zijn
Lachen als een dolle
Ik neem het leven zoals het is
Deze reis die van zichzelf begint
Die nooit om toestemming vraagt aan mij
Ik neem het leven zoals het is
Ik zal die trein niet nemen
Die naar de toekomst gaat
Nee, ik wil genieten
Ook van een simpel minuutje
En op 22 september
Zal ik terugkeren naar die plek
Je weet wat ik bedoel
Maar nu kan ik niet
Ik kan het me niet meer veroorloven
Ik moet opstaan en aansteken
Ik zal de muziek niet schrijven
Maar het leven van de mensen
Ik voel een missie
En ik zweer dat ik mijn doel zal bereiken
Zingen in volle winter
Om de lente te brengen
Ik neem het leven zoals het is
Deze reis die van zichzelf begint
Die nooit om toestemming vraagt aan mij
Ik neem het leven zoals het is