カラス (CROW)
掛け違えたボタンを必死にやり直せど
kakechigaeta botan wo hisshi ni yarinaosedo
うまくはいかない苛立ちと
umaku wa ikanai iradachi to
歯痒さに犯されて
hagayusa ni okasarete
計り知れない劣等感に苛まれて
hakarishirenai rettōkan ni sainamarete
誰かを馬鹿にして生まれた
dareka wo baka ni shite umareta
快楽に依存した
kairaku ni izonshita
目を背けたくなるような
me wo somuketakunaru you na
ニュースばかり流れてる
nyuusu bakari nagareteru
人はなんて弱くて愚かなのでしょうか
hito wa nante yowakute orokana no deshouka
私は誰だ? お前は誰なんだ?
watashi wa dare da? omae wa dare nan da?
鏡に呟いた 言葉で胸が苦しいよ
kagami ni tsubuyaita kotoba de mune ga kurushii yo
笑った仮面を被って耐えていたら
waratta kamen wo kabutte taeteitara
本当の自分すら見失ってしまったんだ
hontou no jibun sura miushinatte shimattan da
「いとも簡単に人は人を裏切るけど
itomo kantan ni hito wa hito wo uragiru kedo
金と薬は私を見捨てたりしないのよ」
kane to kusuri wa watashi wo misutetari shinai no yo
虚な目 手首の傷を撫で私に言った
munashii me tekubi no kizu wo nade watashi ni itta
無邪気な笑顔だった彼女は
mujaki na egao datta kanojo wa
もう何処にもいない
mou doko ni mo inai
心の壊れゆく音は あまりにも静かだから
kokoro no kowareyuku oto wa amari ni mo shizuka dakara
手遅れになるまで人は気づけない
teokure ni naru made hito wa kidzukenai
幸せとはなんだ? 生きる意味ってなんだ?
shiawase to wa nanda? ikiru imi tte nanda?
答えを出せない自分が情けなくて悔しいよ
kotae wo dasenai jibun ga nasakenakute kuyashii yo
食いしばった歯の隙間から溢れ出た
kuishibatta ha no sukima kara afuredeta
嗚咽が静かな夜の町を響いてゆく
ōetsu ga shizuka na yoru no machi wo hibiite yuku
夕焼けを駆けるカラスの群れに逸れた
yūyake wo kakeru karasu no mure ni sureta
羽を痛めたやつが不器用に飛んでいる
hane wo itameta yatsu ga bukiyō ni tondeiru
私はお前の気持ちがよくわかるよ
watashi wa omae no kimochi ga yoku wakaru yo
普通に生きるって
futsuu ni ikiru tte
なぜこんなに難しいんだろう
naze konna ni muzukashii ndarou
瓦礫の隙間から見据えた光を
gareki no sukima kara misueta hikari wo
頼りに 探しに行こう生きる理由ってやつを
tayori ni sagashi ni yukou ikiru riyū tte yatsu wo
あの日のカラスに そっと呟いた
ano hi no karasu ni sotto tsubuyaita
「私もお前もくたばるには早すぎるだろう? 」
watashi mo omae mo kutabaru ni wa hayasugiru darou?
Wow-oh, wow
Wow-oh, wow
KRAAI
Een knoop die verkeerd is vastgemaakt, ik probeer het wanhopig opnieuw
Maar het lukt niet, ik word gek van de frustratie
En de pijn die me aanvalt
Geplaagd door een onmeetbaar minderwaardigheidscomplex
Ik ben iemand belachelijk gaan maken
Afhankelijk van het genot dat daaruit voortkwam
Het is alsof er alleen maar
Nieuws is dat me doet wegkijken
Wat zijn mensen toch zwak en dom?
Wie ben ik? Wie ben jij?
Flonkerend in de spiegel, de woorden maken me benauwd
Met een lachend masker op, heb ik het volgehouden
Maar zelfs mijn ware zelf ben ik kwijtgeraakt
"Mensen verraden elkaar zo gemakkelijk
Maar geld en drugs laten me niet in de steek"
Met lege ogen streelde ze de sneden op haar pols en zei
Haar onschuldige glimlach is er niet meer
Het geluid van mijn gebroken hart is zo stil
Dat mensen pas opmerken als het te laat is
Wat is geluk? Wat is de betekenis van leven?
Ik schaam me en ben teleurgesteld in mezelf omdat ik geen antwoorden kan geven
De snikken die door mijn gebalde tanden komen
Weerspiegelen in de stille nacht van de stad
Afgedwaald naar een groep kraaien die de zonsondergang doorkruisen
Een gewonde die niet goed kan vliegen
Ik begrijp je gevoelens heel goed
Waarom is het zo moeilijk om normaal te leven?
Laten we de lichtstraal die we door de puin zien
Als onze gids gebruiken om de reden van ons leven te vinden
Flonkerend naar de kraai van die dag, fluisterde ik zacht
"Jij en ik zijn nog te jong om te sterven, toch?"
Wow-oh, wow