395px

Vértigo

URTZ

Urtz

Samina busaren leihatilan
lanbrotuz doa.
Tristuraz elkar kolpatzen dira
oroitzapenak.

Zu nigan eta ni zugan
nahiz orain urrun izan;
legeak bere baitan
sakabana ez gaitzan.
Denbora arimaren ezpalak
higatuz doa.
Kristalak herbesteratzen ditu
gure laztanak

Vértigo

En las grietas de la luna de arena
se desliza con lentitud.
Se golpean mutuamente con tristeza
los recuerdos.

Tú en mí y yo en ti
tan lejos ahora;
las leyes en sí mismas
no nos pueden atrapar.
Las agujas del reloj del tiempo
se deslizan lentamente.
Los cristales recogen
nuestras lágrimas

Escrita por: