Karjala
Paljon, en susta tiedä, sisimmästäni vihjeen löydän
Itse tiedosti juuret vereni puhtaan pöydän
Liian kaunis moni asia, sit' moni ei saa koskaan kokea
Tuo mist' koostuu tajunta, rodulla aniharvalla
Kylmin sade
Jonka kieli laulaa itseensä melankoliaa
Kaipausta sydän rummuttaa
Lumi lopulta peittää oudon maan
Roihuaa tuli, pakkanen paukkuu
Vihmoo verta, suojiin saattaa
Syksyn kirjo, kuten mieli
Kylmin sade, jonka kieli
Laulaa itseensä melankoliaa
Kaipausta sydän rummuttaa
Laulaa itseensä melankoliaa
Karjala
Mucho, no sé de ti, encontraré una pista desde lo más profundo de mí
Consciente de mis raíces, una mesa limpia de mi sangre
Demasiado hermosas son muchas cosas, que muchos nunca experimentarán
Eso de lo que está compuesta la conciencia, con muy pocas razas
La lluvia más fría
Cuyo idioma canta melancolía hacia sí mismo
El corazón golpea anhelante
La nieve finalmente cubre la tierra extraña
El fuego arde, el frío estalla
Llueve sangre, lleva a refugio
El espectro del otoño, como la mente
La lluvia más fría, cuyo idioma
Canta melancolía hacia sí mismo
El corazón golpea anhelante
Canta melancolía hacia sí mismo