De Regels van het Gesticht
Nu de eerste paniek van het weerzien
langzaam uit mijn lichaam wegtrekt
schrik ik van de onzin die ik zojuist gezegd heb
maar ik was nooit goed in begroeten
het maakt niet uit
je maakt het goed
maar ik lees op je gezicht
de regels van het gesticht
Het geluk dat een stap voor je uitliep
heeft zijn sporen nagelaten
alles blijft verborgen zolang we blijven praten
doe alsof er niets aan de hand is
je lacht me uit
je lacht wat af
maar ik lees op je gezicht
de regels van het gesticht
Je verdedigt je met de moed der wanhoop
tegen nieuwsgierige blikken
maar jouw grote ogen zijn blauwe zwakke plekken
op de vlucht voor zeker weten
wie van je houdt
wie houdt je vast
en ik lees op je gezicht
de regels van het gesticht
Het wordt tijd om weer afscheid te nemen
voor de waarheid uit gaat lekken
uit mijn ooghoek zie ik de schaduw van de hekken
als er nou aan jou maar te zien was
wie hier vertrekt
en wie hier blijft
maar ik lees op je gezicht
alleen de regels van het gesticht
Las Reglas de los Establecidos
Ahora el primer pánico de la reunión
lentamente se tira de mi cuerpo
Tengo miedo de las tonterías que acabo de decir
pero nunca fui bueno saludando
no importa
lo haces bien
pero leí en tu cara
las normas del asilo
La felicidad que fue un paso por delante de ti
ha dejado su huella
Todo permanece oculto mientras sigamos hablando
fingir que no pasa nada
te ríes de mí
te estás riendo un poco
pero leí en tu cara
las normas del asilo
Te defiendes con el coraje de la desesperación
de miradas indiscretas
Pero tus ojos grandes son moretones
en la carrera con seguridad
que te ama
que te sostiene
y leí en tu cara
las normas del asilo
Es hora de decir adiós otra vez
porque la verdad se filtra
Desde la esquina de mi ojo veo la sombra de las cercas
Si tan sólo pudieras ver
que se va de aquí
y quién se queda aquí
pero leí en tu cara
sólo las reglas del asilo