Ik denk dat niemand mij morgen mist
Lege huizen
Kapotte ramen
Een grijze middag, de regen sist
Op het warme
Zwarte asfalt
Ik denk dat niemand mij morgen mist
Door de straten
Gaan heilsoldaten
Vage vlekken, verdwaald in de mist
Heb erbarmen
Met de armen
Ik denk dat niemand mij morgen mist
Roerloos
Roerloos
Sta ik bij het raam
Morgen moet ik hier vandaan
Langzaam aan vervaagt de dag
Weinig toekomst
Maar minder zorgen
Want voor morgen verzin ik een list
Als de trein rijdt
Neem ik pas afscheid
Maar ik denk dat niemand mij morgen mist
Creo que nadie me extrañará mañana
Casas vacías
Ventanas rotas
Una tarde gris, la lluvia silba
Sobre el cálido
Asfalto negro
Creo que nadie me extrañará mañana
Por las calles
Van soldados de la salvación
Manchas vagas, perdidas en la niebla
Ten piedad
Con los brazos
Creo que nadie me extrañará mañana
Inmóvil
Inmóvil
Estoy junto a la ventana
Mañana debo irme de aquí
Poco a poco el día se desvanece
Poco futuro
Pero menos preocupaciones
Porque para mañana inventaré un plan
Cuando el tren parta
Me despediré
Pero creo que nadie me extrañará mañana