395px

Mañana en la ciudad

Herman Van Veen

Ochtend in de stad

Licht gaat branden achter sommige gordijnen
hier en daar een mens op straat ietwat verwaaid
rokershoest weerklinkt alom lantarens kwijnen
als er hier een haan was had-ie al gekraaid.

Mensen overwegen om in bed te blijven
zien er toch maar weer vanaf uit goed fatsoen
en een oude man wordt wakker met een stijve
maar heeft niemand om een vluggertje mee te doen.

Ergens laat zich al de helse toeter horen
van een matineuze heer in het verkeer
achter grote gele vensters van kantoren
zijn de werksters met hun emmers in de weer.

En wie in zijn diepste nachtelijke dromen
is gezworen naar de bron van zijn bestaan
mag zo dadelijk weer op het matje komen
aangezien hij een vergissing heeft begaan.

Net als vroeger is er weer een dag geboren
maar de jaren van verwondering zijn voorbij
en ook zijn er hier geen vogels meer te horen
behalve twee minuten op de vierde mei.

Ach, het leven nam ons allen op de korrel
en de dood genaakt met klapperend gebit
wij verlangen naar het uur dat de eerste borrel
goed en wel weer achter onze kiezen zit.

Mañana en la ciudad

Se enciende la luz detrás de algunas cortinas
aquí y allá una persona en la calle algo despeinada
tos de fumador resuenan por todas partes, las farolas se apagan
si hubiera un gallo aquí, ya habría cantado.

La gente considera quedarse en la cama
pero desisten por pura decencia
y un anciano se despierta con una erección
pero no tiene a nadie para un rapidito.

En algún lugar ya se escucha la infernal bocina
de un caballero madrugador en el tráfico
detrás de grandes ventanas amarillas de oficinas
las limpiadoras están ocupadas con sus cubetas.

Y aquel que en sus más profundos sueños nocturnos
ha jurado buscar la fuente de su existencia
pronto será llamado al orden
pues ha cometido un error.

Como en el pasado, un nuevo día ha nacido
pero los años de asombro han pasado
y ya no se escuchan pájaros por aquí
excepto dos minutos el cuatro de mayo.

Oh, la vida nos ha tomado a todos por sorpresa
y la muerte se acerca con los dientes castañeando
anhelamos la hora en que el primer trago
esté bien asentado en nuestras gargantas.