Weet je nog?
Weet je nog? toen de wind de bomen
tergde en hen de mantels van het lichaam trok
dat wij samen - de regen kletterde bij stromen -
schuilden en jij zo schrok
Toen ik je zei dat dit het eind was, en voorgoed
onze wegen zouden scheiden
"Mijn arme kind, 't is droevig maar het moet
beter is het heen te gaan", ik zweeg en jij schreide
Weet je nog? dat mijn hand de jouwe
zachtjes drukte, omdat jij spoedig zou zien
dat ik niet de beste was
en dat jij door je tranen lachte en zei: "Misschien...!"
Nu is het herfst opnieuw en regen, maar alleen
schuil ik onder 't lover, denk aan jou en - ween...
¿Te acuerdas?
¿Te acuerdas? cuando el viento los árboles
atormentarlos y sacó las capas del cuerpo
que juntos - la lluvia se tamañó a las corrientes
y estabas tan asustada
Cuando te dije que este era el fin, y para siempre
nuestros caminos separarían
Mi pobre niña, es triste pero tiene que ser
Es mejor ir», guardé silencio y lloras
¿Te acuerdas? que mi mano es tuya
suavemente lleno de gente, porque pronto verías
que yo no era el mejor
y te reíste a través de tus lágrimas y dijiste: «¡Tal vez...!
Ahora es otoño de nuevo y la lluvia, pero sólo
Me escondo bajo el amante, pienso en ti y lloro
Escrita por: Hans Lodeizen / Herman Van Veen