Zonder Pardon
Misschien wel een domme vergissing.
Misschien een verduisterde zon.
Voor de zekerheid een kleinere liefde:
een uitvlucht zonder pardon.
Nooit meer een taal of een teken.
Hebben wij echt ooit bestaan?
Jij hebt een man, twee wolken van kinderen,
en ik een uitstekende baan.
Misschien wel een wals in de hemel.
Misschien wel een blues in een kroeg.
Diep van binnen nog die brandende zin:
Voor de dood is het ietsje te vroeg.
Jij hebt mij liefde en leven geleerd.
Jij was het liefst van ons beiden.
Jij hebt in mij steeds het leven begeerd.
Ik kan jouw liefde niet lijden.
Misschien was het zuivere lafheid.
Misschien het gezonde verstand.
Al wat ik verdicht heb, waarop ik geen zicht heb,
koester jij in de palm van je hand.
Misschien wel een wals in de hemel.
Misschien wel een blues in een kroeg.
Diep van binnen nog die brandende zin:
Voor de dood is het ietsje te vroeg.
Jij hebt mij liefde en leven geleerd.
Jij was het liefst van ons beiden.
Jij hebt in mij steeds het leven begeerd.
Ik kan jouw liefde niet lijden.
Sin Perdón
Quizás fue un error tonto.
Quizás un sol oscurecido.
Por si acaso, un amor más pequeño:
una escapatoria sin perdón.
Nunca más un lenguaje o una señal.
¿Realmente existimos alguna vez?
Tú tienes un hombre, dos nubes de niños,
y yo un excelente trabajo.
Quizás un vals en el cielo.
Quizás un blues en un bar.
En lo más profundo, aún arde ese deseo:
Es un poco temprano para la muerte.
Tú me enseñaste amor y vida.
Tú eras la favorita de los dos.
Siempre has deseado la vida en mí.
No puedo soportar tu amor.
Quizás fue pura cobardía.
Quizás fue cordura.
Todo lo que he inventado, lo que no puedo ver,
tú lo guardas en la palma de tu mano.
Quizás un vals en el cielo.
Quizás un blues en un bar.
En lo más profundo, aún arde ese deseo:
Es un poco temprano para la muerte.
Tú me enseñaste amor y vida.
Tú eras la favorita de los dos.
Siempre has deseado la vida en mí.
No puedo soportar tu amor.
Escrita por: Hanneke Holzhaus / Heinz Rudolf Kunze / Herman Van Veen