El Nudo
El oficio más bonito del mundo es saber vivir
Respirar profundo
Las armas las tenemos en el corazón
En las palabras, en la ilusión, en las ganas
Hoy que me siento tan libre de sentir
Que sé pa' dónde voy
Que tengo mil motivos para dar gracias al cielo
Hoy que ya aprendí a decir adiós
Que me vendé por fin el corazón
Y tantas veces me instalé en el puto puedo
Hoy que me lo tomo mucho más tranquila
Que me llevo mal con la rutina
Que si veo que mе paras, me muevo (me muеvo)
Que prefiero, sin dudar, improvisar
Que me gusta la gente que va a más
Y no se queda en superficies de hielo (¡olé, olé!)
Tengo un nudo que se va, que se va
El amor es pura fe, tiene' que confiar
¿Cómo puedo definir aquello que no se ve
Pero tampoco se da?
Tengo una ventana abierta a la orilla del mar
Un mensaje en madrugada que me hizo llorar
Una casa que me llena de luz y de paz (¡eh!)
A mi Bruno y mi Carmela, qué pena
Tengo un tivolino y aún me quedan viajes
Un parque de atracciones salvaje
Y un pedal que en mi cabeza es ley
Me quiero quedar donde me importe todo
Para ser feliz no tengo un modo
Si te tumban, hay que renacer
Para contemplar la vida me acomodo
Una parte de mí se pierde en globo
Y la otra niega lo que es
Tengo un nudo que se va, que se va
El amor es pura fe, tiene' que confiar
¿Cómo puedo definir aquello que no se ve
Pero tampoco se da?
Tengo una ventana abierta a la orilla del mar
Un mensaje en madrugada que me hizo llorar
Una casa que me llena de luz y de paz
A mi Bruno y mi Carmela, qué pena
Tengo una ventana abierta a la orilla del mar
Un mensaje en madrugada que me hizo llorar
Una casa que me llena de luz y de paz
A mi Bruno y mi Carmela, qué pena
A mi Bruno y mi Carmela, qué pena
Un mensaje que me llega a las tantas de la mañana
Y ese mensaje me quema mi pensamiento cuando me viaja del corazón hasta la garganta
Que me lo cuente
Yo lo que quiero es que la vida me lo cuente
Que me lo cuente
Yo lo que quiero es que la vida me lo cuente
Que me lo cuente
Yo lo que quiero es que la vida me lo cuente
Me haga más grande y yo me abrace con mi gente
Con mi gente
Que me lo cuente
Yo lo que quiero es que la vida me lo cuente
Me haga más grande y yo me abrace con mi gente
Con mi gente
¡Vanesa!
De Knoop
Het mooiste vak ter wereld is weten te leven
Diep ademhalen
De wapens hebben we in ons hart
In de woorden, in de hoop, in de zin
Vandaag voel ik me zo vrij om te voelen
Dat ik weet waar ik heen ga
Dat ik duizend redenen heb om de hemel te danken
Vandaag heb ik geleerd om vaarwel te zeggen
Dat ik eindelijk mijn hart heb verbonden
En zo vaak heb ik me in de klote kunnen installeren
Vandaag neem ik het veel rustiger
Dat ik slecht omga met de routine
Als ik zie dat je me stopt, beweeg ik (ik beweeg)
Dat ik liever, zonder te twijfelen, improviseer
Dat ik hou van mensen die verder gaan
En niet blijven hangen op ijzige oppervlakken (olé, olé!)
Ik heb een knoop die loskomt, die loskomt
De liefde is pure geloof, je moet vertrouwen
Hoe kan ik datgene definiëren wat je niet ziet
Maar ook niet geeft?
Ik heb een open raam aan de kust van de zee
Een bericht in de vroege ochtend dat me deed huilen
Een huis dat me vervult met licht en vrede (hé!)
Aan mijn Bruno en mijn Carmela, wat jammer
Ik heb een tivoli en ik heb nog reizen te maken
Een wild pretpark
En een pedaal dat in mijn hoofd wet is
Ik wil blijven waar alles me iets doet
Om gelukkig te zijn heb ik geen manier
Als ze je neerhalen, moet je herboren worden
Om het leven te aanschouwen maak ik me comfortabel
Een deel van mij verliest zich in een luchtballon
En de andere ontkent wat het is
Ik heb een knoop die loskomt, die loskomt
De liefde is pure geloof, je moet vertrouwen
Hoe kan ik datgene definiëren wat je niet ziet
Maar ook niet geeft?
Ik heb een open raam aan de kust van de zee
Een bericht in de vroege ochtend dat me deed huilen
Een huis dat me vervult met licht en vrede
Aan mijn Bruno en mijn Carmela, wat jammer
Ik heb een open raam aan de kust van de zee
Een bericht in de vroege ochtend dat me deed huilen
Een huis dat me vervult met licht en vrede
Aan mijn Bruno en mijn Carmela, wat jammer
Aan mijn Bruno en mijn Carmela, wat jammer
Een bericht dat me bereikt in de vroege ochtend
En dat bericht brandt mijn gedachten als het van mijn hart naar mijn keel reist
Laat het me vertellen
Wat ik wil is dat het leven het me vertelt
Laat het me vertellen
Wat ik wil is dat het leven het me vertelt
Laat het me vertellen
Wat ik wil is dat het leven het me vertelt
Me groter maken en ik omarm mijn mensen
Met mijn mensen
Laat het me vertellen
Wat ik wil is dat het leven het me vertelt
Me groter maken en ik omarm mijn mensen
Met mijn mensen
Vanesa!