Te Open En Bloot
Ze was verbaast dat de man
Die ze goed dacht te kennen
Van de werken daarna
Zichzelf verzonnen had
Het was de plan van de man
Waar ze nooit aan zou wennen
Geen licht meer op straat
Ze is alleen in de donkere stad
In de stad die te groot was
Niet als de dood was
Te open bloot was
Maar dat nooit aan haar lag
Omdat ze niet wilde zien
Maar geloven wat ze zag
Ze had gedacht dat nu nou ze ouder en wijs was
De tijd wel voorbij was dat het d'r tegen zat
Maar de glans die ze aanzag vergoud van zwegen
Geen glans meer op straat alleen in de glansloze stad
In de stad die te groot was
Niet als de dood was
Te open bloot was
Maar dat nooit aan haar lag
Omdat ze niet wilde zien
Maar geloven wat ze zag
Verrast door zichtzelf
Dat ze leeg en alleen is
Terwijl ze het stiekem wel wist
Ze had zich vaak voorgenomen
Hier nooit meer te komen
Maar even zo vaak gemist
Ze had hem willen vertellen
Haar niet meer te bellen
Maar steeds had ze anders beslist
Ze wordt van achter haar naam
En ze gaat harder lopen boos op zichzelf
Omdat ze niets heeft doorgehad
Ondanks alles verhalen gewoon blijven hopen
Geen hoop meer op straat in de hopeloze stad
In de stad die te groot was
Niet als de dood was
Te open bloot was
Maar dat nooit aan haar lag
Omdat ze niet wilde zien
Wat iedereen al zag
Ze waant zich alleen
Als ze kijkt naar zichzelf
In de spiegel van water op straat
Ze bedenkt hoe ze ooit zeker wist dat ze nooit
Maar daarvoor is het nu te laat
Ze besluit daar die nacht dat ze niets meer verwacht
Dat het al eeuwen zo gaat
Omdat het al eeuwen lang zo gaat
Omdat het eeuwen al zo gaat
Omdat het eeuwen al zo gaat
Te Abres En Desnudez
Ella estaba sorprendida de que el hombre
Que creía conocer bien
Después de los trabajos
Se había inventado a sí mismo
Era el plan del hombre
Al que nunca se acostumbraría
No hay más luz en la calle
Ella está sola en la ciudad oscura
En la ciudad que era demasiado grande
No era como la muerte
Te abres en desnudez
Pero eso nunca fue culpa suya
Porque no quería ver
Sino creer lo que veía
Pensaba que ahora que era mayor y sabia
El tiempo de luchar había pasado
Pero el brillo que veía se volvió dorado por el silencio
No hay brillo en la calle, solo en la ciudad sin brillo
En la ciudad que era demasiado grande
No era como la muerte
Te abres en desnudez
Pero eso nunca fue culpa suya
Porque no quería ver
Sino creer lo que veía
Sorprendida por sí misma
Que está vacía y sola
Aunque secretamente lo sabía
Se había prometido a menudo
Nunca volver aquí
Pero tantas veces lo había extrañado
Quería decirle
Que no la llamara más
Pero siempre decidía lo contrario
Se da cuenta desde su nombre
Y comienza a correr más rápido, enojada consigo misma
Por no haberse dado cuenta de nada
A pesar de todas las historias, sigue esperando
No hay esperanza en la calle en la ciudad desesperanzada
En la ciudad que era demasiado grande
No era como la muerte
Te abres en desnudez
Pero eso nunca fue culpa suya
Porque no quería ver
Lo que todos ya veían
Se siente sola
Cuando se mira a sí misma
En el espejo de agua en la calle
Piensa en cómo solía estar segura de que nunca
Pero ahora es demasiado tarde
Decide esa noche que ya no espera nada
Que así ha sido durante siglos
Porque así ha sido durante siglos
Porque así ha sido durante siglos
Porque así ha sido durante siglos