Boca En La Tierra
Nos dejaron las balas
y un enjambre de abejas
ése fue su tesoro y una noche oxidada.
Nos alzaron en brazos
descubrimos planetas
nos creímos tan fuertes como héroes de guerra.
Y en mitad del relámpago llegó el mal de altura
fuimos sed en el aire pero boca en la tierra.
Ahora alumbras las horas
con guiños que se escapan
cubriendo el recuerdo con bandejas de plata.
Y nos echamos tanto de menos
que nos da por despegar
en avenidas de pegamento, clavados por las rodillas.
Y en mitad del relámpago llegó el mal de altura
fuimos sed en el aire pero boca en la tierra.
La antena está abierta esperando una señal
la señal que no llega a esta sala de espera es una eternidad.
Y el tesoro perfecto lo cubrió la tormenta
con aviones cruzándose en la noche más negra.
Y en mitad del relámpago llegó el mal de altura
fuimos sed en el aire pero boca en la tierra.
Mond in de Aarde
De kogels lieten ons achter
en een zwerm bijen
dat was hun schat en een verroeste nacht.
Ze hieven ons op
we ontdekten planeten
we dachten zo sterk te zijn als oorlogsheroes.
En halverwege de bliksem kwam de hoogteziekte
we waren dorst in de lucht maar mond in de aarde.
Nu verlicht je de uren
met knipoogjes die ontsnappen
het herinnering bedekkend met zilveren schalen.
En we missen elkaar zo erg
dat we beginnen te stijgen
op straten van lijm, vastgenageld op onze knieën.
En halverwege de bliksem kwam de hoogteziekte
we waren dorst in de lucht maar mond in de aarde.
De antenne staat open wachtend op een signaal
dit signaal dat niet aankomt in deze wachtkamer is een eeuwigheid.
En de perfecte schat werd bedekt door de storm
met vliegtuigen die elkaar kruisen in de zwartste nacht.
En halverwege de bliksem kwam de hoogteziekte
we waren dorst in de lucht maar mond in de aarde.