395px

Ik Wil Niet Gaan

Vicente Fernández

Yo No Me Quiero Ir

Hay amores que llegan tan dentro
Y con nada, se pueden sacar
Que es que un clavo no saca otro clavo
Pero ni mil clavos te pueden sacar

Las traiciones se pagan con sangre
Y con sangre yo voy a pagar
Yo jugué con tus besos morena
Y ora pos ni modo te voy a rogar

Era rosa era rosa, con espinas con espinas
Y sin miedo a cortarlas me atreví
Y el perfume y el perfume, de sus hojas de sus hojas
Me ha embrujado y no me deja vivir

No me deja vivir, no me deja vivir
Y ahora con mi cariño tú ya no quieres seguir
Y me voy a morir, y me voy a morir
No me dejas quedarme y yo no me quiero ir

Qué desgracia pasamos los hombres
Que por tontos nos gusta jugar
Y al final unos ojos bonitos
Y algunas caricias nos hacen llorar

Yo no voy a negar que te extraño
Y a lo macho te pido perdón
No te cobres con creces ni engaño
Y saca la espina de mi corazón

Era rosa era rosa, con espinas con espinas
Y sin miedo a cortarlas me atreví
Y el perfume y el perfume, de sus hojas de sus hojas
Me ha embrujado y no me deja vivir

No me deja vivir, no me deja vivir
Y ahora con mi cariño tu ya no quieres seguir
Y me voy a morir, y me voy a morir
No me dejas quedarme y yo no me quiero ir

Ik Wil Niet Gaan

Er zijn liefdes die zo diep binnenkomen
En met niets kun je ze eruit krijgen
Want een spijker haalt geen andere spijker weg
Maar zelfs duizend spijkers kunnen je niet bevrijden

Verraad wordt met bloed betaald
En met bloed ga ik betalen
Ik speelde met je kussen, schat
En nu, tja, ik ga je niet smeken

Het was een roos, het was een roos, met doornen, met doornen
En zonder angst om ze te snijden durfde ik het aan
En de geur, en de geur, van zijn bladeren, van zijn bladeren
Heeft me betoverd en laat me niet leven

Laat me niet leven, laat me niet leven
En nu wil je niet verder met mijn liefde
En ik ga dood, en ik ga dood
Je laat me niet blijven en ik wil niet gaan

Wat een ellende hebben mannen
Die door domheid graag spelen
En uiteindelijk maken mooie ogen
En wat aait ons aan het huilen

Ik ga niet ontkennen dat ik je mis
En als een man vraag ik je om vergeving
Vraag niet meer dan je waard bent of bedrog
En haal de doorn uit mijn hart

Het was een roos, het was een roos, met doornen, met doornen
En zonder angst om ze te snijden durfde ik het aan
En de geur, en de geur, van zijn bladeren, van zijn bladeren
Heeft me betoverd en laat me niet leven

Laat me niet leven, laat me niet leven
En nu wil je niet verder met mijn liefde
En ik ga dood, en ik ga dood
Je laat me niet blijven en ik wil niet gaan

Escrita por: Homero Aguilar Cabrera