Blues de amencer
Eran as dúas da madrugada
Sobre as mesas
botellas de champán
con brancas garavatas
de pallaso fatal.
Saín á rúa
silencioso e aterido
con certa indignidade
de bebedor tardío
Camiñando baixo a chuvia
percibia o inverno,
nas rúas abandonadas
máis alá de si mesmas.
Comezaba a amencer
Era o único no hotel
a piques de entolecer
É o blues do amencer
Blues del amanecer
Eran las dos de la madrugada
Sobre las mesas
botellas de champán
con blancas corbatas
de payaso fatal.
Salí a la calle
silencioso y entumecido
con cierta indignidad
de bebedor tardío
Caminando bajo la lluvia
percibía el invierno,
en las calles abandonadas
más allá de sí mismas.
Comenzaba a amanecer
Era el único en el hotel
a punto de desfallecer
Es el blues del amanecer