Aquellos soldaditos de plomo
Aquellos soldaditos de plomo
De pequeño yo tenía un marcado
sentimiento armamentista;
tanques de lata, de cromo y níquel
y unos graciosos reservistas de plomo,
a mano pintados, con morriones colorados
que eran toda una delicia para mi mente infantil...
...yo me creía, como creía en el honor
del paso del batallón dentro de mi habitación;
era todo un general dirigiendo la batalla,
y el humo de la metralla acunaba mi pasión
por los gloriosos soldados que, sable en mano
avanzaban sobre aquel cruel invasor
que atacaba mi nación...
...sangre de entonces, sangre vertida,
toda mi niñez vencida por el tiempo que pasó.
De las banderas, sólo jirones; de los morriones
Empenachados, sólo un recuerdo desmadejado de dolor...
...¿qué nos pasó, cómo ha pasado?
¿Qué traidor nos ha robado
la ilusión del corazón?
Creo que quiero cerrar los ojos
para no ver los despojos de lo que tanto
amaba entonces.
Que vuelva el bruñido del bronce,
que se limpien las banderas;
yo quiero ser una fila entera de soldados desfilando
y todo un pueblo cantando con renovada pasión.
Quiero de nuevo el honor
aunque no existan victorias,
quiero llorar con la gloria de una marcha militar,
y un banderín agitar, frente a un ejército popular...
Die kleine soldaatjes van lood
Die kleine soldaatjes van lood
Als kind had ik een sterke
wapenliefde;
blikken tanks, van chroom en nikkel
en grappige loodreservisten,
met de hand geschilderd, met rode helmen
waren een waar genot voor mijn kinderbrein...
...ik geloofde, zoals ik geloofde in de eer
van het marcheren van het bataljon in mijn kamer;
ik was een echte generaal die de strijd leidde,
en de rook van het geschut wiegde mijn passie
voor de glorieuze soldaten die, zwaard in de hand
voortschreden tegen die wrede indringer
die mijn land aanviel...
...bloed van toen, vergoten bloed,
heel mijn kindertijd overwonnen door de tijd die verstreek.
Van de vlaggen, alleen maar vodden; van de helmen
met pluimen, slechts een vervaagd herinnering van pijn...
...wat is er met ons gebeurd, hoe is het gebeurd?
Welke verrader heeft ons
de hoop van ons hart afgenomen?
Ik denk dat ik mijn ogen wil sluiten
om de resten te niet zien van wat ik zo
toen liefhad.
Laat het glanzen van het brons terugkomen,
laat de vlaggen schoon worden;
ik wil een hele rij soldaten die paraderen
en een heel volk dat zingt met hernieuwde passie.
Ik wil opnieuw de eer
ook al zijn er geen overwinningen,
ik wil huilen met de glorie van een militaire mars,
en een vlag zwaaien, voor een volksleger...