Poema 15
Me gustas cuando callas porque estás como ausente,
y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
y parece que un beso te cerrara la boca.
Como todas las cosas están llenas de mi alma
emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
y te pareces a la palabra melancolía.
Me gustas cuando callas y estás como distante.
Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:
Déjame que me calle con el silencio tuyo.
Déjame que te hable también con tu silencio
claro como una lámpara, simple como un anillo.
Eres como la noche, callada y constelada.
Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo.
Me gustas cuando callas porque estás como ausente.
Distante y dolorosa como si hubieras muerto.
Una palabra entonces, una sonrisa bastan.
Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto.
Poëem 15
Ik vind je leuk als je zwijgt, omdat je dan afwezig bent,
en je hoort me van ver, en mijn stem raakt je niet.
Het lijkt wel of je ogen zijn weggevlogen
en het lijkt wel of een kus je mond heeft gesloten.
Zoals alle dingen vol zijn van mijn ziel
kom je voort uit de dingen, vol van mijn ziel.
Droomvlinder, je lijkt op mijn ziel,
en je lijkt op het woord melancholie.
Ik vind je leuk als je zwijgt en zo afstandelijk bent.
En je lijkt te klagen, vlinder in de armen.
En je hoort me van ver, en mijn stem bereikt je niet:
Laat me zwijgen met jouw stilte.
Laat me je ook met jouw stilte spreken,
helder als een lamp, simpel als een ring.
Je bent als de nacht, stil en vol sterren.
Jouw stilte is als een ster, zo ver weg en eenvoudig.
Ik vind je leuk als je zwijgt, omdat je dan afwezig bent.
Afstandelijk en pijnlijk, alsof je dood bent.
Een woord dan, een glimlach is genoeg.
En ik ben blij, blij dat het niet waar is.