A la Molina no voy más
Yuca de San Borja
samorengue sa
para ir a saña
¡ay! qué rico está.
A la Molina no voy más
porque echan azote' sin cesar.
La comai' Tomasa
y el compai' Pascual
tuvieron treinta hijos
jesu' que barbaridad,
que fueron esclavos
sin su voluntad,
por temor que'l amo
los fuera a azota'.
Anda, borriquito, anda,
qué demonio de borrico
que no quiere camina'
por culpa de'ste borrico
el patrón me va a azota'
Y sufrieron tanto
los pobres negritos
con el poco come'
y el mucho trabaja'
hasta que del cielo
vino pa' toítos
don Ramón Castilla
santa libertad.
Ik ga niet meer naar Molina
Yuca van San Borja
samorengue sa
om naar Saña te gaan
¡ay! wat is het lekker.
Ik ga niet meer naar Molina
want ze geven zonder ophouden.
De comai' Tomasa
en de compai' Pascual
hadden dertig kinderen
jezus, wat een barbarij,
ze waren slaven
zonder hun wil,
uit angst dat de baas
ze zou gaan straffen.
Kom op, ezeltje, kom op,
wat een demon van een ezeltje
dat niet wil lopen
vanwege dit ezeltje
zal de baas me gaan straffen.
En ze hebben zoveel geleden
de arme negerkinderen
met weinig eten
en veel werken
totdat uit de lucht
voor iedereen
meneer Ramón Castilla
heilige vrijheid kwam.