Hallamaat
Kulkevat varjot kujiaan
vaan eivät vie mukanaan
Kulkevat varjot kujiaan
vaan eivät vie mukanaan
Joukkoa johtaa suru ja kaiho
viimeisten vierellä rakkauden paino
Kulkevat vaiti kujiaan
vieden muut mukanaan
Kaipuun taivaalla loistaa kuu
Hallamaillakin aurinko nousee
Tuomion tähdet kimaltaa
Asuvat aaveet talojaan
vaan turhaan saat koputtaa
Asuvat aaveet talojaan
vaan turhaan saat koputtaa
Ullakon täyttää unelmat menneet
kellarin katveessa soi kielet katkenneet
Asuvat yksin talojaan
vaan turhaan saat koputtaa
eivät käy avaamaan
Kaipuun taivaalla loistaa kuu
Hallamaillakin aurinko nousee
Tuomion tähdet kimaltaa
Tuomion tähdet, ne toisille kimaltaa
Laps' sunnuntain,
sä ällös huoli vaikka vaellat
yksin kun ilomielin maata sulaa samoat
On hallamailla elo vain
niin pirun raskas juttu toisinaan
Raskas toisinaan!
Caminantes de las Sombras
Caminan las sombras por sus callejones
pero no llevan consigo a nadie
Caminan las sombras por sus callejones
pero no llevan consigo a nadie
La multitud es liderada por la tristeza y la añoranza
junto al peso del amor de los últimos
Caminan en silencio por sus callejones
llevándose a otros consigo
En el cielo de la añoranza brilla la luna
Incluso en las tierras heladas el sol se levanta
Las estrellas del juicio brillan
Habitan los fantasmas en sus casas
pero en vano intentas llamar
Habitan los fantasmas en sus casas
pero en vano intentas llamar
El desván está lleno de sueños pasados
en la penumbra del sótano suenan las cuerdas rotas
Habitan solos en sus casas
pero en vano intentas llamar
no abrirán la puerta
En el cielo de la añoranza brilla la luna
Incluso en las tierras heladas el sol se levanta
Las estrellas del juicio brillan
Las estrellas del juicio, brillan para otros
Niño de domingo,
no te preocupes aunque camines
solo mientras alegremente exploras la tierra derretida
En las tierras heladas, la vida es
una maldita carga a veces
¡Una carga a veces!