Hanget
Lumisen tien, korkean penkan
Kylmään kylkeen varovasti istuutuu
Siniset kasvot allapäin
Kohmeisiin kämmeniin hautautuu
Ei lämmitä käsiä palavat sillat
Sormien läpi valkoista maata
Tuijottaa katse etäinen
Roudan ja viiman välikössä
Yksin hymyilee itselleen
Taivasta kohti liekit saa
Sulkeutuvat väsyneet silmät
Hyinen viima vähitellen kaikkoaa
Lumisen tien, korkean penkan
Kylmään syliin viimein nukahtaa
Ei surevia jälkeen jää
Colgado
Por el camino nevado, en la alta cuneta
Con cuidado se sienta en el frío costado
Con el rostro azul hacia abajo
Se entierran en las manos entumecidas
No calientan las manos los puentes ardiendo
A través de los dedos, la tierra blanca
La mirada distante se queda fija
Entre el hielo y el viento
Sonríe solo para sí mismo
Hacia el cielo alcanza las llamas
Los ojos cansados se cierran
El frío viento poco a poco desaparece
Por el camino nevado, en la alta cuneta
Finalmente se duerme en el frío abrazo
No quedan dolientes atrás