395px

Finalmente llegó el invierno

Viikate

Talvi se viimein

Talvi se viimein perille löysi,
Tallaamaan tuttuja tienoita kai
Talvi se matkan päähänsä taisi,
Latomaan keloja poikittain

Pihalla ulvoo se hyisin viima,
Nurkissa väljissä huhuilee
Hornan tuuli kuin jäinen kiira,
Hellasta tuletkin peittelee
Kuitenkin katosta roikkumaan
Vaijan taitama himmeli on
Talvi viimein perille taisi
Tuomaan juhlan talohon

Miehen mittainen kinos jo peittää,
Seiniin puisiin nojailee
Miehen pikkuisen syrjään heittää,
Hirsiä harmait' kun syleilee

Hankia moisia nähty ei olla
Seuduilla näil vuoskymmeniin
Hanget moiset suosiolla
Omaan rauhaansa jätettiin
Vaan keskellä nietosten yksinään
Lyhde laitettu linnuille on
Nyt hanget korkeat suosiolla
Talon rauhaa suojelee

Finalmente llegó el invierno

Finalmente llegó el invierno a su destino,
Caminando por los lugares familiares, supongo
El invierno llegó al final de su viaje,
Apilando troncos transversalmente

En el patio aúlla el viento más frío,
Susurra en las esquinas amplias
El viento del infierno como una ráfaga helada,
Desde la estufa te cubres
Aun así, colgando del techo
Un adorno de abeto es
El invierno finalmente llegó
Traer la celebración a la casa

Una montaña de nieve del tamaño de un hombre ya cubre,
Apoyándose en las paredes de madera
Un poco apartado de un hombre arroja,
Abrazando las vigas grises

Nunca se han visto montones como estos
En estas tierras en décadas
Montones como estos con gracia
Se dejaron en paz
Pero en medio de las nieves solitarias
Una gavilla se ha puesto para los pájaros
Ahora los montones altos con gracia
Protegen la paz de la casa

Escrita por: