Gente Humilde
Tem certos dias
Em que eu penso em minha gente
E sinto assim
Todo o meu peito se apertar
Porque parece que acontece
De repente
Como um desejo de eu viver sem me notar
Igual a tudo, quando eu passo
Num subúrbio
Eu muito bem, vindo de trem
De algum lugar
Aí me dá uma inveja
Dessa gente
Que vai em frente
Sem nem ter com quem contar
São casas simples
Com cadeiras na calçada
E na fachada, escrito em cima
Que é um lar
Pela varanda, flores tristes
E baldias
Como a alegria que não tem
Onde encostar
E aí me dá uma tristeza
No meu peito
Feito um despeito de eu não ter
Como lutar
E eu não creio
Peço a Deus por minha gente
É gente humilde
Que vontade de chorar
Eenvoudige Mensen
Soms zijn er dagen
Dat ik denk aan mijn mensen
En voel ik zo
Hoe mijn hart zich samenknijpt
Omdat het lijkt alsof het gebeurt
Ineens
Als een verlangen om te leven zonder op te vallen
Net als alles, als ik voorbij ga
In een buitenwijk
Ik kom goed, met de trein
Van ergens
Dan krijg ik een jaloers gevoel
Voor die mensen
Die vooruitgaan
Zonder iemand om op te steunen
Het zijn simpele huizen
Met stoelen op de stoep
En op de gevel, staat boven
Dat het een thuis is
Via de veranda, treurige bloemen
En leegtes
Zoals de vreugde die er niet is
Waar je op kunt leunen
En dan voel ik een verdriet
In mijn hart
Als een wrok dat ik niet heb
Hoe te vechten
En ik geloof het niet
Ik vraag God om mijn mensen
Het zijn eenvoudige mensen
Wat een verlangen om te huilen