Soneto do Amigo
Enfim, depois de tanto erro passado
Tantas retaliações, tanto perigo
Eis que ressurge noutro o velho amigo
Nunca perdido, sempre reencontrado
É bom sentá-lo novamente ao lado
Com olhos que contêm o olhar antigo
Sempre comigo um pouco atribulado
E como sempre singular comigo
Um bicho igual a mim, simples e humano
Sabendo se mover e comover
E a disfarçar com o meu próprio engano
O amigo: Um ser que a vida não explica
Que só se vai ao ver outro nascer
E o espelho de minha alma multiplica
Sonnet van de Vriend
Uiteindelijk, na zoveel fouten in het verleden
Zoveel vergeldingen, zoveel gevaar
Hier verschijnt de oude vriend in een ander
Nooit verloren, altijd weergevonden
Het is fijn om hem weer naast me te hebben
Met ogen die de oude blik bevatten
Altijd een beetje onrustig bij mij
En zoals altijd uniek bij mij
Een wezen net als ik, simpel en menselijk
Wetend hoe te bewegen en te ontroeren
En te verbergen met mijn eigen bedrog
De vriend: Een wezen dat het leven niet verklaart
Dat alleen vertrekt als je een ander ziet geboren worden
En de spiegel van mijn ziel vermenigvuldigt
Escrita por: Vinícius de Moraes