Rancho Das Namoradas
Já vem raiando a madrugada
Acorda, que lindo
Mesmo a tristeza está sorrindo
Entre as flores da manhã se abrindo nas flores-do-céu
O véu das nuvens que esvoaçam
Que passam pela estrela a morrer
Parecem nos dizer que não existe beleza maior do que o amanhecer
E no entanto maior, bem maior do que o céu
Bem maior do que o mar, maior que toda natureza
É a beleza que tem a mulher namorada
Seu rosto é assim como aurora ardente
Sua alma é uma estrela inocente, seu corpo uma rosa fechada
Em seus seios pudores renascem das dores
De antigos amores que vieram mas não era
Um amor que se espera, o amor primavera
São tantos os encantos que para os comparar
Nem mesmo a beleza que tem as auroras do mar
Rancho Van de Verliefden
De ochtendgloren breken aan
Word wakker, wat mooi
Zelfs de verdrietige glimlacht
Tussen de bloemen van de ochtend die bloeien in de lucht
De sluier van de wolken die wervelen
Die langs de ster voorbijgaan om te sterven
Lijken ons te zeggen dat er geen grotere schoonheid is dan de dageraad
En toch, groter, veel groter dan de lucht
Veel groter dan de zee, groter dan de hele natuur
Is de schoonheid van de geliefde vrouw
Haar gezicht is als een brandende dageraad
Haar ziel is een onschuldige ster, haar lichaam een gesloten roos
In haar borsten herleven de deugden van de pijn
Van oude liefdes die kwamen maar niet waren
Een liefde die je verwacht, de liefde van de lente
Er zijn zoveel betoveringen die om te vergelijken
Zelfs de schoonheid van de ochtenden aan zee kan daar niet tegenop.
Escrita por: Vinicius de Moraes, Ary Barroso